pelota

Xogo que se realiza cunha pelota.

Tipo de xogo de pelota que é unha evolución directa dos que se realizaban na Antigüidade en América, Europa Occidental ou Oriente Medio, e que chegou a Euskadi mediante o jeu de paume, practicado por burgueses e aristócratas franceses do s XVII, que á súa vez derivaba do primitivo xogo da pila. Presenta como modalidades, segundo o lugar onde se xogue, o frontón longo, o frontón curto, o xogo a rebote, o trinquete e o xogo a ble (cunha parede á esquerda); e segundo o xeito de impulsar a pelota, a man, con luva, con pa ou con cesta. A pelota (64-68 mm de diámetro; 101-125 g) está feita de caucho, recuberto de la e fío, e enfundada en coiro. O primeiro pelotari coñecido, de tradición vasca, apareceu entre 1760 e 1770 co nome de Perkain e as primeiras dinastías de pelotaris datan do s XIX. En 1952 celebrouse o primeiro campionato do mundo en Donostia.

Cada un dos xogos en que dous ou máis contrincantes impulsan coa man unha pelota nun frontón ou trinquete, podendo estar a man núa ou protexida cunha luva, pa ou cesta, de acordo coas regras do xogo. A federación internacional recoñece 27 modalidades. Era coñecido xa polos antigos exipcios, gregos, romanos e polos maias.