pensamento

1. s m
   1. [FILOS/PSIC]

      Facultade de pensar. Filosoficamente adóitase distinguir entre o pensar -actividade ou proceso de orde psíquica- e o pensamento -entidade ideal, atemporal e non psíquica-, segundo sexa psicolóxica ou lóxica a perspectiva que se tome. Entendido como aquilo con que se enfronta ao pensar, o pensamento é calquera ideal, aquilo que aparece no home e que é obxecto da fenomenoloxía e das teorías do obxecto ou ontoloxías rexionais (E. Husserl, A. Pfänder). Entendido, en cambio, como a actividade intelectual e psicolóxica, o pensar foi estudado en relación ao real e ao chamado coñecemento sensible. Desde o punto de vista da psicoloxía, o pensamento pode dividirse en asociativo (associative thinking) e en dirixido ou inmediato (directed thinking).

   2. Acción e efecto de pensar.

   3. Sentenza que recolle o carácter ideolóxico dunha doutrina ou dun principio moral.

   4. Conxunto de ideas propias dunha persoa, dunha escola ou dun movemento intelectual.

   5. Xeito de apreciar e valorar algo ou a alguén desde un punto de vista individual e segundo os propios valores.

2. s m [PLANTA]

   herba da trindade.

Frases feitas

• Ser coma un pensamento. Actuar con rapidez e con enxeño.

• Vir ao/ó pensamento. Vir á memoria.

Refráns

• Dime como vives e direiche como pensas.
• O pensamento voa sen ás.
• O pensar non é saber.
• Pensa mal e non te arrepentirás.
• Pensar non é o mesmo que saber.