perdón

1. s m

   Acción de perdoar.

2. [DER]
   1. s m

      Remisión total ou parcial da pena merecida, dunha débeda ou unha obriga pendentes, por parte de quen ten o poder de outorgalo. Cando o concede a autoridade soberana chámase indulto.

   2. perdón da parte ofendida

      Extinción da pena cando o delito privado, como a violación, o rapto, ou a inxuria, é perdoado pola parte ofendida. Nos delitos públicos, o perdón afecta só á acción civil derivada do delito, pero non á pena.

   3. perdón xudicial

      Facultade que algúns códigos penais conceden ao xuíz para que, dentro dos límites establecidos, poida outorgar o perdón dunha pena, cando no delincuente concorren moitos excepcionais de exculpación non previstos no texto legal.

3. s m [RELIX]

   Remisión que Deus fai das culpas a través de diversos ritos de expiación. No cristianismo obtense en virtude dos méritos de Xesús Cristo, xa sexa como resposta a un acto de contrición, xa sexa mediante o bautismo ou a penitencia. O perdón da pena denomínase indulxencia.

4. s m [HIST]

   Absolución dada polo señor dun feudo desde o s X ao s XV a favor do vasalo, polas faltas cometidas por este e que deran ou podían dar lugar a rancores.

5. interx

   Expresión de cortesía que se emprega para pedir desculpas a alguén.

   Ex: Perdón!, podería indicarme onde queda a estación?

Refráns

• A clemencia é irmá da conciencia.
• A gran pecado, gran misericordia.
• A moito amor, moito perdón.
• Consello de sabios é sufrir inxurias e perdoar agravios.
• Consello é de sabios perdoar inxurias e esquecer agravios.
• Guíate dos sabios: perdoa as inxurias e esquece os agravios.
• Máxima de sabios é perdoar agravios.
• O perdón sobra onde a culpa falta.