persoa

1. Movemento fundado en Francia en 1943 que, con referencia ao personalismo comunitario de Emmanuel Mounier, busca a formación global do home en cada momento da súa evolución, a través da crítica das súas opcións fundamentais.

2. s f

   1. Individuo da especie humana.

   2. Individuo da especie humana, cando é alguén indeterminado.

3. [DER]
   1. s f

      Suxeito de dereito e de deberes.

   2. persoa física

      Todo ser humano. Os homes son iguais ante o dereito, pero segundo as situacións en que se atopen modifícase a súa capacidade xurídica ou de proceder, como por exemplo os casos de loucura ou de menoridade. A existencia da persoa física comeza no momento do seu nacemento, pero o concibido tense xa por nado en todo o que lle é favorable. Na orde civil considerase nacido o feto se tivo figura humana e viviu vinte e catro horas enteiramente separado do seo materno. A persoa física identifícase mediante o nome e o apelido, un domicilio e o rexistro civil, e a súa extinción prodúcese coa morte. Os dereitos inherentes á persoa extínguense coa morte do titular; os outros dereitos transcenden por herdanza.

   3. persoa xurídica

      Conxunto de persoas ou de bens recoñecidos polo estado como un suxeito de dereito con personalidade independente dos seus asociados, ou dos seus favorecidos, que se organiza para a consecución dun fin permanente. A súa capacidade redúcese aos dereitos patrimoniais e ostenta a súa representación unha xunta que a lei determina ou que os estatutos establecen. Son persoas xurídicas as corporacións, as asociacións e as fundacións. O estado intervén normalmente nas súas constitucións. As corporacións relixiosas réxense ás veces por concordatos; as fundacións constitúense polo título de fundación e as leis respectivas; e as asociacións que non teñen ánimo de lucro constitúense presentando á administración os seus estatutos e unha relación dos compoñentes da xunta. As persoas xurídicas de orde civil extínguense co cumprimento do termo que se fixara, pola morte dos seus asociados ou porque se esgotou o seu patrimonio.

4. s f
   1. [FILOS]

      Individuo humano como ser que, dotado de conciencia, transcende a realidade físico--biolóxica -aínda que sempre está condicionado por ela-, goza dunha radical autonomía, realízase adecuadamente na relación cos outros e pode decidir por el mesmo o seu propio destino. O termo conceptualizouse filosoficamente só no ámbito cristián a partir da filosofía helenística. Comportaba dous sentidos segundo se traducisen as palabras gregas hipóstase (o individuo en tanto que irredutible, incomunicable e irrepetible) ou prósopon (o individuo en tanto que aberto á comunicación e á interrelación e que necesita doutros). Referido ao home, o concepto remarcou, na escolástica, o sentido da individualidade, liña aínda dominante en Descartes. Modernamente insistiuse no aspecto social da persoa e procurouse superar o individualismo. Tipicamente antimoralista e ao mesmo tempo antitotalitarista é a compresión da persoa na filosofía de E. Mounier.

   2. [RELIX]

      Único suxeito, na cristoloxía, da dobre natureza humano-divina de Xesús Cristo, identificado como a segunda persoa da Trindade. OBS: Tamén se denomina persoa divina.

   3. [RELIX]

      Cada unha das formas, no dogma da Trindade, nas que Deus se manifesta, na creación e, máis particularmente, no home, e que se relaciona e autocomunica. Corresponde á propia realidade intradivina por como é esta, a que é revelada e se libra na economía da salvación. OBS: Tamén se denomina persoa divina.

5. s f [LING]

   Categoría gramatical, propia do verbo e do pronome, que fai referencia aos participantes na comunicación e ao enunciado producido. Así, tradicionalmente, distínguense a primeira persoa (eu), referida ao que fala; a segunda (ti), referida ao que escoita; e a terceira (el, ela), referida á persoa ou cousa de quen se fala. A terceira persoa está considerada como unha persoa impropia; de aquí que sexa a usada nos verbos non persoais (chove, neva) e en construcións impersoais (dise, sábese).

Frases feitas

• 2 Persoa que pode verse danada por outras. Ex: Podes facer o que queiras mentres non lles afecte a terceiras persoas.

• En persoa. Un mesmo. Ex: Entregou os premios en persoa.

• Por persoa. Por cada un.

• Terceira persoa 1 Persoa que serve de mediadora en algo Ex: Precisamos dunha terceira persoa que nos axude a decidir.