planar

(< plano)

v i
1. Sustentarse unha ave no aire sen bater as ás, manténdoas estendidas.
2. oar un planador ou un avión cos motores parados, sen a intervención doutra forza que a da gravidade e a aerodinámica da atmosfera.
v i
Navegar unha embarcación sobre a superficie da auga, elevándose parcialmente fóra dela.
v t
Pisar ou poñer lisa unha cousa ou unha superficie.

Ex: Planaron o xardín cun angazo.
Sinónimos: achairar, achandar, alisar, aplanar.
v t
1 parar.

Palabras veciñas

Conxugar

VERBO planar

Forma verbal: Infinitivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles plano
planas
plana
planamos
planades
planan

Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles planaba
planabas
planaba
planabamos
planabades
planaban

Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles planei
planaches
planou
planamos
planastes
planaron

Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles planara
planaras
planara
planaramos
planarades
planaran

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles planarei
planarás
planará
planaremos
planaredes
planarán

Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles planaría
planarías
planaría
planariamos
planariades
planarían

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles plane
planes
plane
planemos
planedes
planen

Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles planase
planases
planase
planasemos
planasedes
planasen

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles planar
planares
planar
planarmos
planardes
planaren

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles -
plana
-
-
planade
-

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles planar
planares
planar
planarmos
planardes
planaren

Xerundio planando

Participio planado
planada
planados
planadas