plástico -ca

Relativo ou pertencente á plástica.

Efecto estético, na arte do s XX, das formas artísticas producido por elas mesmas como tales, e non pola súa semellanza coa natureza.

Relativo ou pertencente ao plástico.

Composto orgánico polimérico obtido por síntese ou procedente de substancias naturais que sufriu unha profunda transformación química, susceptible de ser conformado pola acción conxunta do sol e da calor. Algunhas das características comúns dos plásticos son o elevado peso molecular, a sensibilidade á calor nun momento determinado da súa manufactura, o intervalo relativamente limitado da temperatura de utilización, o peso específico relativamente baixo (entre 0,02 e 2,5 g/cm 3 ), as súas propiedades illantes (tanto térmicas como eléctricas e acústicas) e a resistencia aos axentes químicos inorgánicos. Os plásticos poden obterse a partir de materias minerais (gas natural, hulla, petróleo, etc), vexetais (algodón, gomas vexetais, madeira, plantas oleaxinosas, resinas, etc) e mesmo animais (leite), ou dos seus respectivos derivados, produtos intermedios na síntese de plásticos (acetileno, benceno, butileno, caseína, celulosa, estireno, etilo, fenol, lacas, látex, nafta, óleos, propileno, xileno, etc). A estrutura química das súas moléculas, denominadas monómeros, é sinxela e permite a unión entre elas por polimerización ou por policondensación, feito que dá lugar a moléculas moi longas, denominadas macromoléculas ou polímeros. Se os monómeros son dunha soa especie dan lugar a un homopolímero (como nos casos do polietileno ou do polistireno), e se son dúas ou máis especies diferentes dan lugar a un copolímero (como no caso das resinas ABS, obtidas a partir de monómeros de acrilonitril, de butadieno e de estireno). A lonxitude da cadea, que especifica algunha das características do plástico, determina o uso ao que pode ser destinado, de xeito que un polímero que contén entre 20 e 100 veces o monómero é amorfo e rompible, e só serve para revestimentos, mentres que se o contén entre 100 e 1.000 veces, é moldeable, e se o contén un número de veces superior a 1.000 é moi flexible e resistente, e axeitado para obter fibras téxtiles e películas. Os plásticos poden ser termoplásticos ou termoendurecibles. Os plásticos termoplásticos son susceptibles de ser abrandados pola calor e endurecidos ao arrefriar tantas veces como se queira, porque non sofren transformación química coa calor, entre eles figuran o polietileno, o polipropileno, o polistireno, o poli(cloruro de vinilo), etc. Os plásticos termoendurecibles, obtidos por policondensación e constituídos por macromoléculas orientadas en todas direccións e con numerosos enlaces entre elas, non poden ser abrandadas pola acción da calor máis ca unha soa vez, posto que sofren modificacións fisicoquímicas. É o caso das resinas fenólicas e amínicas, das siliconas, dos epóxidos, etc. O primeiro plástico obtido industrialmente foi o celuloide (1869), a base de nitrocelulosa, pola reacción da celulosa con ácido nítrico, e o segundo foi a galatita (1897), extraída da caseína. Ao descubrir que o peso molecular das gomas e das resinas era elevado, intentáronse crear no laboratorio macromoléculas ou polímeros; así, en 1909, Leo Hendrik Baekeland sintetizou por primeira vez a baquelita por polimerización do formol e formaldehido, a partir dos estudos de Adolf von Baeyer, iniciados en 1878. Desde ese momento, a historia dos plásticos estivo seguida de novos procesos de polimerización que permitiron obter novos plásticos: o acetato de celulosa (1915), as resinas ureicas (1921), as resinas acrílicas (1928), os polistirenos (1930), o poli(acetato de vinilo) e o poli(cloruro de vinilo) (1932), a buna e as poliamidas e os poliuretanos (1938), o polietileno de baixa densidade (1940), o acrilonitril (1943), as siliconas (1945), o polietileno de alta densidade (1954), o polipropileno (1956). Segundo a natureza dos monómeros, os plásticos poden clasificarse en fenoplastos, aminoplastos, poliamidas, polietilenos, polipropilenos, polistirenos, copolímeros do estireno, poli(cloruro de vinilo), poli(metacrilato de metilo) e polímeros celulósicos. Os plásticos son sometidos a diversas operacións, como a extrusión, o laminado, o moldeado, etc, para obter unha enorme variedade de pezas, obxectos, etc, que substituíron en case todos os campos industriais aos materiais tradicionais e que permitiron novas solucións a diversos problemas. Por extrusión obtéñense perfís (empregados como guías de portas, fiestras, vidros, etc), películas (para o recubrimento de obras e na embalaxe) e tubos (para conducións de augas, extracción de fumes, etc); por laminado obtéñense láminas e pranchas empregadas na fabricación de portas flexibles para a industria, difusores de lume, cubertas ondulares, revestimentos, etc; por moldeado obtéñense toda clase de obxectos e pezas, como abrazadeiras, enchufes, parafusos, etc. Con plásticos expandidos, especialmente o poliuretano e o polistireno, fabrícanse illantes térmicos, acústicos e eléctricos, colchóns, coxíns, etc, así como embalaxes.

Relativo ou pertencente á plastia.

Que forma ou reconstrúe un tecido.