positivismo

Actitude ou tendencia filosófica que establece os datos dos sentidos como fonte fundamental e practicamente exclusiva de todo coñecemento.

Corrente filosófica, orixinada no círculo de Viena, e expoñente máis destacado do neopositivismo. Concedeu especial importancia á comprobación científica e á utilización da lóxica formal para lograr o coñecemento. Recibiu tamén os nomes de empirismo lóxico ou filosofía analítica.

Corrente filosófica que xurdiu en Francia e Reino Unido cara á década de 1830, e se difundiu rapidamente a outros países europeos. Constituíu un dos movementos ideolóxicos máis vigorosos de todo o que quedaba do século. Caracterizouse por un decidido empirismo, ao que contribuíu o antimetafisicismo de D. Hume, como o kantismo e o progreso das ciencias naturais e da técnica. Tipicamente representado por A. Comte, iniciador da socioloxía, o positivismo propugnaba a aplicación do método experimental ás ciencias humanas. O positivismo sociolóxico de Comte perdurou na influínte escola sociolóxica francesa á que estaban adscritos L. Lévy-Bruhl e É. Durkheim, mentres que en Reino Unido tivo en J. Mill e J. Stuart Mill como expoñentes destacados. C. Darwin determinou a aparición do denominado positivismo evolucionista, representado por H. Spenser. En canto ao positivismo psicolóxico, foi representado por T. Ribot en Francia e por W. Wundt en Alemaña; neste país o positivismo representouse tamén a finais do s XIX, no empiriocriticismo de R. Avenarius e E. Mach, claro precedente do neopositivismo contemporáneo.