promesa

(< lat promissa, pl depromissu)

s f
Acción de prometer ou prometerse.
[DER]
1. s f
  Compromiso para realizar un acto ou contraer unha obriga.
2. promesa de contrato
  Compromiso mutuo con vista a un contrato futuro que, por carencia de datos concretos ou por algún impedimento legal transitorio, aínda non se pode celebrar.
s f
1. [RELIX]
  Ofrecemento feito a Deus ou a un santo de facer unha obra piadosa, condicionado ou non á obtención dunha graza.
2. [DER/RELIX]
  Compromiso dun novizo de ligarse a unha comunidade relixiosa e a cumprir a súa regra e constitucións.
3. [RELIX]
  Obxecto ofrecido en cumprimento dunha promesa.
  Confrontacións: exvoto.
s f
Persoa ou cousa que promete polas súas calidades.

Ex: Converteuse nunha promesa da pintura.
fillos da promesa [RELIX]
Todos os que teñen fe, por oposición aos descendentes naturais de Abrahám, sexan xudeus ou non, que son froito dunha bendición (como Isaac), segundo san Paulo.

Refráns

A pobre non proQletas, e a rico non debas.
Antes • que prometas, mira como has cumplir o que prometes.
Cousa prometida é medio debida.
Cousa prometida é medio debida; e debida enteiramente, se, quen prometeu, non mente.
En Labrada, canto din hoxe, mañá non é nada.
Fidalgo de mala morte, o que di pola mañá non o cumpre pola noite.
Máis vale un favor feito, que cen apalabrados.
Máis vale un toma que dous che darei.
MeUor é non prometer, que prometer e non facer.
Ninguén diga Farei larei, que máis vale un toma que dous che darei.
Non é o mesmo predicar que dar trigo.
O home, pola palabra; e o boi, pola coma.
O que colle a angula polo rabo e a muller pola palabra, faga de conta que non colleu nada.
Ofrecer e non dar, aos tolos fai alegrar.
Palabras e plumas, o vento as leva.
Por prometer ninguén chegou a empobrecer.
Prometér ata meter e, despois de metido, nada do prometido.
Prometer e dar, a calquera fai alegrar.
Prometer é véspera de dar ou de mal quedar.
Quen promete, en débeda se mete.