pelendón, pelendoa

(< lat Pelendōnes)

adx
Relativo ou pertencente ao pobo pelendón.
s [ETN/HIST]
Individuo do pobo pelendón.
s m pl [ETN/HIST]
Pobo céltico que parece ser orixinario dos belendos. Penetrou na Península Ibérica e estableceuse na conca do Douro. Dedicábanse á gandaría e foron progresivamente desprazados do seu territorio polo pobo arevaco.

Palabras veciñas