recluír

(

v t
Pechar a alguén contra a súa vontade nun lugar de onde non pode saír.

Ex: Recluíu a súa filla na casa.
v pron
Encerrarse voluntariamente nun lugar.

Ex: Recluíuse na casa dos pais tras a separación.

Palabras veciñas

Conxugar

VERBO recluír

Forma verbal: Infinitivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles reclúo
reclúes
reclúe
recluímos
recluídes
reclúen

Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles recluía
recluías
recluía
recluïamos
recluïades
recluían

Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles recluín
recluíches
recluíu
recluímos
recluístes
recluíron

Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles recluíra
recluíras
recluíra
recluiramos
recluirades
recluíran

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles recluirei
recluirás
recluirá
recluiremos
recluiredes
recluirán

Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles recluiría
recluirías
recluiría
recluiriamos
recluiriades
recluirían

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles reclúa
reclúas
reclúa
recluamos
recluades
reclúan

Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles recluíse
recluíses
recluíse
recluisemos
recluisedes
recluísen

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles recluír
recluíres
recluír
recluírmos
recluírdes
recluíren

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles -
reclúe
-
-
recluíde
-

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles recluír
recluíres
recluír
recluírmos
recluírdes
recluíren

Xerundio recluíndo

Participio recluído/recluso
recluída/reclusa
recluídos/reclusos
recluídas/reclusas