reixa

Conxunto de barras, paralelas ou entrecruzadas, de ferro, madeira, bronce ou outros materiais que, con predominio do baleiro sobre o cheo, separan un ambiente ou protexen unha abertura. Durante a Antigüidade foron moi simples e de uso moi escaso, pero desde a Alta Idade Media foron máis habituais e fixéronse progresivamente máis elaboradas, e substituíron portas e fiestras ou estableceron separacións entre espazos. A partir do s XVII utilizáronse reixas de ferro para pechar espazos descubertos, e fóronse enreixando sistematicamente as fiestras das plantas baixas, terrazas ou balcóns. O modernismo recreou no ferro a lixeireza e a elegancia das formas naturais. Contemporaneamente, incorporáronse materiais novos á fabricación de reixas, como o aluminio, que limita as posibilidades de elaboración formal.
Evolución da reixa en Galicia
Durante a Idade Media realizáronse reixas das que quedan poucas mostras. Sábese, pola Historia Compostellana, que a catedral de Santiago de Compostela tiña unha reixa de ferro que pechaba a capela maior. Do románico consérvase parte da reixa que pechaba o acceso á absida de Santa María de Melide. A comezos do s XVI as pautas góticas comezaron a mesturarse coas novas ideas renacentistas. Destacaron Xoán Francés, artesán de orixe francesa, que realizou as reixas da capela e do vestíbulo do Hospital Real de Santiago de Compostela, e Guillém Bourse, que realizou diversas reixas na catedral compostelá, das que se conservan as da capela de Mondragón. A linguaxe renancentista empregouse nas reixas da capela maior e do coro da catedral compostelá, obra de Pedro Flamenco, e nas da capela do Sacramento, obra do mestre Domingo. Destacaron tamén os mestres Luís Estrada, que traballou nas catedrais de Mondoñedo e Lugo, e Baltasar Ruiz e Pedro de Sobrado, ambos os dous na catedral de Lugo. A finais do s XVI introducíronse as novas formas da linguaxe manierista. Destacaron Sadornín Fernández (capela de San Xosé na igrexa de Salomé en Santiago de Compostela), Macías Lozano (catedral de Tui) e Juan Bautista Celma, autor das da catedral de Ourense e as de Santo Estevo de Ribas de Sil, introdutor da linguaxe manierista. Da época barroca (s XVII-XVIII) destacou a familia Lorenzo, que realizou diversas reixas na catedral compostelá, as da capela da Prima e a de Nosa Señora da Barca. Fernando de Casas Novoa tamén trazou diversas reixas para a catedral (capela do Pilar) e para San Martiño Pinario. A finais do s XVIII destacaron Nicolao e Manuel Vidal e Domingos de Vigo, autor das reixas da Porta Santa da catedral. Da época contemporánea destacan as reixas do Parlamento de Galicia no pazo do Hórreo.

Eléctrodo auxiliar dun tubo electrónico, empregado xeralmente como eléctrodo de control, pero que en certos tubos ten outra misión, como é o caso da reixa pantalla e a reixa supresora dos péntodos.

Bastidor ou cadrante dun metro de lado subdividido con fío ou arame cada 10 cm que se emprega para facilitar o debuxo arqueolóxico. Sitúase sobre a zona a debuxar e permite a localización exacta no plano dos obxectos atopados durante a escavación.