ril

Órgano fundamental do aparato urinario propio dos vertebrados. Nos vertebrados superiores, xunto coas glándulas sebáceas e sudoríparas e o mesmo aparato respiratorio, constitúen o aparato excretor. No ser humano é un órgano parello, situado na cavidade abdominal, retroperitonealmente, a cada lado da columna vertebral e á altura das últimas vértebras torácicas. Ten forma de faba, cunha lonxitude de 12 cm e un peso de 120 g, e está revestido dunha cápsula fibrosa. Ten por función eliminar os produtos nocivos non volátiles, co fin de manter a homeostase e a osmolaridade.

Órgano de excreción propio dalgúns animais, no que os residuos ou as substancias sobrantes, en lugar de filtrarse dos líquidos internos e saír ao exterior, acumúlanse nalgúns lugares caducos ou ocos do corpo do animal, como nalgúns insectos e peixes.