supercondutividade

Propiedade que teñen certas substancias de presentar unha condutividade eléctrica moi elevada que lles permite transportar correntes eléctricas sen perda de enerxía e obter campos eléctricos intensos sen quentamento dos circuítos. A supercondutividade descríbese na teoría BCS, e é unha propiedade característica dalgúns metais e aliaxes, como o niobio-estaño. Foi descuberta en 1911 por H. Kamerlingh-Onnes, e en 1985, K.A. Müller e J.G. Bednorz obtiveron os materiais cerámicos supercondutores.