suxeito -ta

Persoa á que se fai referencia dunha maneira imprecisa.

Ente, tradicionalmente concibido como substancia, consciente e principio de acción que se contrapón ao obxecto e que se identifica eminentemente co home. Ten sido interpretado de diversas maneiras, desde o denominado suxeito empírico, ao que se refiren as sensacións e impresións cognoscitivas, ata o kantiano suxeito transcendental.

Función sintáctica que desempeña un substantivo, pronome ou sintagma nominal en concordancia co verbo, que indica quen realiza ou que cousa orixina a acción do verbo. Nas oracións modotemporais o verbo varía en persoa e número debido á concordancia co suxeito (Aquí o mellor resultado obtéñeno, xeralmente, as mulleres). Nas amodotemporais pódense dar situacións diversas: nas de infinitivo hai acordo en número e persoa se o infinitivo está flexionado (Gastastes moito diñeiro por non pintardes vós mesmos o corredor), pero sempre existe a posibilidade de non o flexionar (Gastastes moito diñeiro por non pintar vós mesmos o corredor), nas de participio o suxeito concorda en xénero e número, non en persoa (Resolto o problema e feitas as paces, fomos cear todos xuntos) e nas de xerundio non se establece ningún acordo (Chegando os convidados, sentámonos á mesa).

Elemento ou conxunto de elementos lingüísticos que nunha oración desempeñan a función de suxeito.

Titular dun órgano administrativo que actúa en interese da administración.

Responsable activo ou pasivo de feitos penables. O suxeito activo do delito é o autor do feito, mentres que o pasivo é o titular dun dereito lesionado ou posto en perigo, e tanto o pode ser o individuo, como as persoas colectivas, ou o estado. A responsabilidade penal recae sempre sobre persoas naturais, cuxa participación na realización do delito foi decisiva.

Titular dun dereito ou dun interese xuridicamente protexido, como son as persoas físicas e xurídicas, a sociedade e o estado.