transcender

(< lat transcendĕre)

v i
Ser coñecida algunha cousa fóra do seu ámbito habitual.

Ex: O asunto transcendeu á opinión pública con rapidez.
v i
Exercer algunha cousa unha importante repercursión ou influencia fóra do seu ámbito orixinal.

Ex: A súa obra literaria transcendeu en toda Europa.
v t
Sobrepasar os límites de algo.

Ex: A decisión transcende o ámbito da miña autoridade.

Palabras veciñas

Conxugar

VERBO transcender

Forma verbal: Infinitivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles transcendo
transcendes
transcende
transcendemos
transcendedes
transcenden

Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles transcendía
transcendías
transcendía
transcendiamos
transcendiades
transcendían

Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles transcendín
transcendiches
transcendeu
transcendemos
transcendestes
transcenderon

Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles transcendera
transcenderas
transcendera
transcenderamos
transcenderades
transcenderan

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles transcenderei
transcenderás
transcenderá
transcenderemos
transcenderedes
transcenderán

Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles transcendería
transcenderías
transcendería
transcenderiamos
transcenderiades
transcenderían

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles transcenda
transcendas
transcenda
transcendamos
transcendades
transcendan

Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles transcendese
transcendeses
transcendese
transcendesemos
transcendesedes
transcendesen

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles transcender
transcenderes
transcender
transcendermos
transcenderdes
transcenderen

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles -
transcende
-
-
transcendede
-

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles transcender
transcenderes
transcender
transcendermos
transcenderdes
transcenderen

Xerundio transcendendo

Participio transcendido
transcendida
transcendidos
transcendidas