transformador -ra

Que transforma.

Aparato estático de indución electromagnética destinado a transformar un sistema de correntes variables en un ou máis sistemas de correntes variables de intensidade e tensión, xeralmente diferentes pero coa mesma frecuencia. Consiste en dous circuítos denominados, primario e secundario, enrolados arredor dun mesmo núcleo magnético de ferro e dispostos en columnas. O primario recibe a corrente que se quere transformar e que unha vez transformada sae polo secundario. O núcleo magnético está formado por unha serie de pranchas delgadas, illadas e colocadas convenientemente para evitar as perdas por histérese e correntes de Foucault. Algúns transformadores especiais dispoñen ademais dun terceiro circuíto, denominado terciario. Tamén existen transformadores de medida que poden ser de tensión ou de intensidade.

Cuadripolo convertedor de enerxía que conservando a súa forma cambia o nivel das súas magnitudes características (variable intensiva e extensiva). É un transformador sen perdas, de coeficiente de axuste da unidade e de fluxo de dispersión nulo, e no que a indutancia mutua M e as autoindutancias do primario L1 e do secundario L2 son infinitas.

Transformador sen perdas, de coeficiente de axuste da unidade e de fluxo de dispersión nulo. O seu circuíto equivalente está formado por unha autoindutancia L conectada ao primario dun transformador ideal. Cando L1 tende a infinito o seu comportamento aproxímase ao do transformador ideal.