tuia
-
s
f
[PLANTA]
Árbore da familia das cupresáceas, con follas aplanadas e opostas e flores masculinas e femininas.
-
tuia pintada
[PLANTA]
Arbusto ou pequena árbore de ata 15 m de altura, coas follas de cor branca prateada no envés e conos solitarios, subglobulosos, con 6-8 escamas grosas. Florece a mediados da primavera. É orixinaria de Xapón e en Galicia non é moi frecuente aínda que se atopan algúns exemplares en diversos parques e xardíns.
-
tuia xigante
[PLANTA]
Árbore de ata 60 m de altura coa cortiza delgada de cor agrisada e fendas lonxitudinais. As follas son planas, opostas e moi aromáticas. As flores masculinas, duns 2-3 mm de lonxitude, son de cor vermella escura e as femininas verde amarelenta. Habita en lugares frecos e húmidos, no fondo dos vales ou preto dos arroios de montaña, ata os 1.800 m de altitude. É orixinaria do NL de América do Norte e en Galicia é moi frecuente en parques e xardíns.