2 forrar

Escoitar
2 forrar

(< fr fourrer)

  1. v t

    Revestir algo cun forro.

    Ex: Sempre forra os libros para que non se lle estraguen.
  2. v t [COMUN]

    Encher completamente unha parede coa mesma peza de cartelería.

Palabras veciñas

forranchar | forranchas | 1 forrar | 2 forrar | 3 forrar | forraxe | forraxeiro -ra
Conxugar
VERBO 2 forrar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles forro
forras
forra
forramos
forrades
forran
Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles forraba
forrabas
forraba
forrabamos
forrabades
forraban
Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles forrei
forraches
forrou
forramos
forrastes
forraron
Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles forrara
forraras
forrara
forraramos
forrarades
forraran
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles forrarei
forrarás
forrará
forraremos
forraredes
forrarán
Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles forraría
forrarías
forraría
forrariamos
forrariades
forrarían

Subxuntivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles forre
forres
forre
forremos
forredes
forren
Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles forrase
forrases
forrase
forrasemos
forrasedes
forrasen
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles forrar
forrares
forrar
forrarmos
forrardes
forraren

Imperativo

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles -
forra
-
-
forrade
-

Formas nominais

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles forrar
forrares
forrar
forrarmos
forrardes
forraren
Xerundio forrando
Participio forrado
forrada
forrados
forradas