medida
(< medir)
-
s
f
Acción de medir.
-
s
f
[MAT/FÍS/METROL]
-
alor numérico obtido experimentalmente como resultado dunha medición, que consiste en comparar unha magnitude con outra da mesma especie elixida como unha unidade, coa finalidade de establecer unhas relacións ou a dedución dunhas conclusións. Certas medidas, sen embargo, poden ser de tipo cualitativo ou poden estar relacionadas cunha entidade gráfica de imaxe que será dada por unha concentración ou por unha probabilidade obtida por repetición do feito experimental. O proceso de medida debe ser obxectivo e, por tanto, a comparación debe realizarse cunha magnitude unidade da mesma especie e de similar dimensión. Non todas as magnitudes son medibles nun mesmo sentido axiomático. As magnitudes propiamente medibles relacionadas por leis fundamentais permiten obter o valor das constantes universais. O conxunto de unidades que serven para medir magnitudes de especies diferentes forma un sistema de unidades. As unidades independentes corresponden ás magnitudes fundamentais, e todas poden ser resumidas nestas mediante a ecuación de dimensión (análise dimensional). A medida de toda magnitude é dada cunha precisión limitada; o erro é a medida desta precisión.
-
Unidade de medida, habitualmente con exclusión das de peso.
-
-
s
f
-
Recipiente de capacidade utilizado para medir.
Ex: No almacén teñen unha medida moi xusta.
-
Cantidade que cabe nunha medida.
Ex: Comprou dúas medidas de fariña.
-
-
s
f
Proporción que serve de referencia para xulgar algo.
Ex: As vendas do mercado son a medida da produción.
-
s
f
Intensidade ou grao dunha cousa.
Ex: O seu ascenso depende da maior ou menor medida da súa capacidade.
-
s
f
Moderación na maneira de realizar ou dicir algo.
Ex: Para durmir non ten medida.
-
s
f
Disposición para un fin determinado.
Ex: Adoptou medidas para atallar a crise.
-
s
f
[MAT]
Aplicación m definida entre unha álxebra de conxuntos a dun espazo medible (, a) e o conxunto O + dos números reais positivos que comprende que a medida da unión de dous conxuntos A e B de a é igual á suma das respectivas medidas, é decir u A ∈ a e u B ∈ a tal que A 3 B = 5, m(A ∪ B) = m (A) + m(B). O conxunto de (, a, m) denomínase espacio de medida, e os conxuntos da álxebra a denomínanse medibles. A teoría da medida, rama fundamental da análise matemática, ten o seu punto de partida nos problemas de cálculo de lonxitudes, áreas e volumes, como tamén nas integracións de funcións. Os gregos foron uns dos primeiros en calcular medidas de figuras concretas a partir de medidas xeométricas elementais de figuras simples (por exemplo, a descomposición de polígonos en triágulos). Cantor, Stolz e Harnack deron as primeiras definicións xerais de medidas de conxuntos e Cauchy obtivo a medida dun conxunto O 3 (ou O 2 ). No caso de O n , Lebesgue deu unha definición xeral de medida e considerou as funcións medibles cara á integración. Kolmogorov formulou a axiomática básica da teoría da probabilidade como un caso particular da teoría da medida.
-
s
f
[LIT]
Número e clase das sílabas que forman un verso.
-
s
f
[MÚS]
División do tempo musical en partes iguais. As súas orixes están na métrica grega, onde cada verso se formaba por pés, longos ou breves.
-
medida vella
[LIT]
Denominación creada no s XVI, por oposición a medida nova, para designar as formas poéticas antigas anteriores ás novas formas do dolce stil novo, producidas en Italia a partir da segunda metade do s XIII. Trátase de versos de redondilla maior e menor (heptasílabos e pentasílabos) e de arte maior (hendecasílabos, compostos de dous hemistiquios).
Frases feitas
-
A medida. Expresión que indica que algo é proporcionado, xusto ou exacto. Ex: Fixo un traxe a medida. Encontrou un traballo a medida.
-
A medida que. Expresión que indica progresión ou avance nunha acción.
-
Na medida das (miñas, túas, súas,...) posibilidades/do posible. Expresión que indica que algo chega ao límite das súas posibilidades.
-
Terlle tomada a medida. Expresión que indica que alguén sabe actuar diante dunha persoa para sacar dela o que quere.