antropocentrismo

Doutrina ou teoría que supón o ser humano como o centro do universo e como fin absoluto da natureza, polo que o ben da humanidade é a causa derradeira de todas as cousas.

Principio básico que consiste en buscar unha interpretación das cousas á medida do ser humano, partindo das súas experiencias e valores, e sen procurar explicacións divinas ou ultraterrenas. No Renacemento, esta actitude opúxose ao teocentrismo característico do Medievo.