austríaco -ca

Relativo ou pertencente a Austria ou aos seus habitantes.

Natural ou habitante de Austria.

Arte desenvolvida nos territorios xermánicos que constituíron o núcleo tradicional do patrimonio da casa de Austria e, posteriormente, a República de Austria. A influencia das ordes mendicantes favoreceu en Austria a oposición á catedral gótica de tipo francés, esta foi substituída por un tipo de igrexa funcional que chegou a ser o novo ideal da arquitectura relixiosa alemana. No s XV déuselle grande importancia aos altares e aos baldaquinos; o tirolés Michael Pacher foi o gran precursor de Durero na tarefa de sintetizar a arte alemá e italiana. Nos ss XVI e XVII, a preeminencia de Bohemia motivou un período de estancamento para a arte austríaca. O sobrio Barroco tardío foi unha síntese do Clasicismo francés e do Barroco italiano, iniciado por Johann Bernhard Fischer von Erlach. A arte austríaca non tivo un Gótico florido, nin un Manierismo, nin tampouco un Rococó nin un Romanticismo exaltado; a mesura tradicional formou tamén a obra setecentista do escultor Georg Raphael Donner; na pintura sobresaíu Franz Anton Maulperstasch (1724-1796). O Racionalismo xosefista (1780-1790) fomentou a construción de edificios funcionais, actitude que provocou a implantación dunha arte burguesa, representada polo estilo Biedermeier. A arquitectura seguiu a norma do estilo historicista do Ring de Viena; sen embargo, esta foi tamén a época dos mobles de madeira curvada de Michael Thonet e do Expresionismo do pintor Anton Romeko. A gran revolución da arte austríaca chegou cara ao 1890, cando o arquitecto Otto Wagner abandonou o Historicismo por un estilo ornamental, pero funcional, que influíu no Modernismo de Hoffmann e Olbrich; a máxima simplicidade funcional estivo a cargo de Adolf Loos. Todos estes artistas uníronse ao movemento renovador da Sezession vienesa (1897), fundada polo pintor Gustav Klimt. O Modernismo austríaco centrouse en problemas de estrutura. Xa no s XX, mentres a pintura (O. Kokoschka, E. Schiele, R. Brauer, etc) enlaza co Expresionismo de Romeko, a escultura (F. Wotruba, R. Hoflehner, etc) reduce o corpo humano a figuras xeométricas. Na arquitectura, Richard Neutra predicou nos EE UU unha utópica integración do hábitat coa natureza.

Cine producido en Austria. Coa chegada do cine falado, da tradición musical e do espectáculo en Viena foi a base fundamental para unha ampla produción de comedias “vienesas” e operetas filmadas. W. Forst creou un “estilo vienés” do filme musical. A Segunda Guerra Mundial destruíu esta industria, que non se refixo ata os anos 1948-1950. Pabst con Der Prozess (1948) e Cavalcanti coa realización de Herr Puntila und sein Knecht Matti (1956) de Brecht, foron os dous indicadores do rexurdimento cinematográfico que, malia os seus esforzos, non foi secundada. A produción decaeu ata os tres filmes anuais no 1971, a causa, en parte, da forte dependencia con respecto á cinematografía alemana. Aínda así, a tendencia dos filmes de autor, de arte e ensaio, malia que minoritaria, tivo como resultado unha produción de calidade, con poucos títulos ao ano, que a principios da década dos oitenta conseguiu galardóns importantes en festivais e encontros cinematográficos internacionais. Entre os novos realizadores e produtores cómpre remarcar, entre outros, os nomes de A. Lepiniotis, J. A. Eggers, M. Madavi, Kurt e Inda Keil,

Escola de pensamento económico centrada na cidade de Viena, unha das tres variantes do Marxinalismo (1870-1930). O seu fundador, Karl Menger, iniciou, con Jevons e Walras, a revolución marxinalista. Os seus principais discípulos foron Eugen von Böhm-Bawerk e Friedrich von Wieser. Nos seminarios de Viena formáronse os pais da nova escola austríaca, entre outros: Ludwig von Mises, Friedrich August von Hayek, Weis e Somary. Os economistas da escola austríaca caracterízanse por empregar un método antihistoricista e antifuncionalista, influído polo positivismo do círculo de Viena e polo aristotelismo do Schottengymnasium. Consideraban que o obxecto da economía non era o de investigar as magnitudes, senón a esencia do valor, da renda, do beneficio, etc; que non se trataba de descubrir leis empíricas, senón leis “exactas” que describisen as configuracións inmutables da vida económica e que, a partir da natureza física e humana, se puidese determinar o mundo económico. A causalidade e a tecnoloxía da acción económica buscan o mesmo fin: a satisfacción dos desexos do consumidor. A cadea das accións económicas iníciase coa decisión racional do consumidor. Dado que as empresas non teñen experiencia directa da satisfacción dos consumidores, trátase de demostrar que o mecanismo de prezos do mercado libre permitirá atopar as funcións de utilidade dos produtores, partindo das funcións de utilidade dos consumidores (teoría da imputación).

Fases tectónicas do ciclo paleoalpino que se atoparon cara ao límite Aptiano-Albiano, a primeira, e cara ao límite Albiano-Cenomaniano, a segunda.