becacina

Ave dos xéneros Gallinago, Limnocryptes e Limnodromus, da familia dos escolopácidos, robusta, de peteiro longo e recto, e plumaxe críptica. Vive tanto en medios húmidos costeiros como en turbeiras de montañas, onde se alimenta principalmente de invertebrados que atopa no seo do terreo mol.

Becacina de 26 cm de lonxitude, que habita en humidais de auga doce ou salobre con abundante cobertura herbácea, ambientes semellantes á tundra. Voa de xeito rápido e zigzagueante. Na época de cría practica un voo especial para marcar o territorio; consiste nunha ascensión en espiral que interrompe nun picado no que as plumas externas da cola producen un son peculiar semellante ao mear das cabras. Ten unha distribución holártica e está ausente da conca mediterránea. Na Península Ibérica é moi rara como aniñante e está limitada ás turbeiras da Serra de Gredos, do norte de Portugal e do sureste de Galicia. En época de paso migratorio ou de invernada son comúns os bandos de becacinas nos humidais galegos.

Becacina de 30 cm de lonxitude, de voo recto, que aniña no norte e leste de Europa. En Galicia é de rara observación en época de paso migratorio.

Becacina do xénero Limnodromus, da familia dos escolopácidos, que presenta na plumaxe unha cuña branca e estreita que ascende polo dorso, e ten o bordo posterior da á de cor branca. Aliméntase co peteiro en posición vertical. Orixinarias de norteamérica, en Galicia téñense observado como divagantes L. griseus e L. scolopaceus.

Becacina de 19 cm de lonxitude que aniña no norte de Europa e Asia. En Galicia é rara como ave invernante.