bronquite

bronquite

(< bronquio + -ite)

  1. [PAT]
    1. s f

      Inflamación dos bronquios, causada habitualmente por axentes infecciosos ou irritantes, físicos ou químicos.

    2. bronquite capilar

      bronquiolite.

    3. bronquite crónica

      Bronquite que presenta tose produtiva durante polo menos tres meses ao ano ao longo de máis de dous anos consecutivos. A causa fundamental é a inhalación de produtos irritantes, sobre todo tabaco, e tamén outros axentes ambientais ou laborais que determinan a estimulación da secreción de moco polas células das vías respiratorias, a parálise dos cilios destas células coa conseguinte dificultade para eliminar o moco, e a alteración da función dos macrófagos alveolares con diminución da resistencia á infección broncopulmonar. Clinicamente se caracteriza por tose, ás veces paroxismal, e por expectoración mucosa de predominio mañanceiro (bronquite crónica simple). Os síntomas exacérbanse periodicamente, sobre todo no inverno e despois de infeccións virais ou bacterianas; ás veces hai estertores sibilantes e poden darse crises de broncospasmo parecidas á asma (bronquite crónica asmática). Nun estado avanzado da enfermidade a tose é constante e a expectoración purulenta (bronquite crónica mucopurulenta). Nunha parte relativamente pequena de pacientes afectados de bronquite crónica prodúcese unha obstrución grave e irreversible das vías aéreas (bronquite crónica obstrutiva) que condiciona a aparición de enfisema e da denominada enfermidade pulmonar obstrutiva crónica.

    4. bronquite aguda

      Bronquite que, na forma simple, se manifesta con tose, inicialmente seca e despois produtiva, cun esputo mucoso ou mucopurulento, hipertermia leve e, ás veces, estertores sibilantes e húmidos. A miúdo vai precedida de rinite, farinxite, larinxite e traqueite. O epitelio dos bronquios vólvese avermellado, descámase e énchese de moco, debido a unha hipersecreción. A súa orixe está nos axentes infecciosos como o adenovirus, o virus da gripe, Mycoplasma pneumoniae, o pneumococo, o estreptococo, o estafilococo, etc. Pode aparecer no curso doutras enfermidades (febre tifoidea, gripe, sarampelo, tose ferina, etc) ou como exacerbación dunha bronquite crónica ou de bronquiectasia; normalmente, asóciase a pneumopatías subxacentes (pneumoconiose, tuberculose ou enfisema).

  2. bronquite verminosa [VETER]

    Enfermidade do aparello respiratorio que afecta o gando bovino, ovino e cabrún novo que pace en ambientes húmidos. Está causada por un nematodo (Strongylus fileria) que penetra nos bronquios e provoca unha inflamación. Os síntomas principais da enfermidade son: enfraquecemento, respiración dificultosa, ataques de tose, expulsión de mocos, desgana e febre.