Caamaño

Apelido que pode ter a súa orixe nun alcume ou nun topónimo. Algunhas teorías fano derivar do antigo adxectivo camaño, procedente, á súa vez, do latín quam magnu. As documentacións que se atopan deste apelido presentan unha forma xa moi próxima á actual: “Johan de Camaño” (doc ano 1457 en F. R. Tato Plaza Libro de Notas de Álvaro Pérez, notario da terra de Rianxo e Postmarcos (1457), 1999, p 927). Unha variante deste apelido é Camaño.

Liñaxe que, segundo a tradición, descende do príncipe Sicambre, bisneto do último rei dos troianos que desembarcara en terras galegas. A súa primeira casa foi o castelo de Castro Camaño, en Noia, e a ela pertenceron Sancho García de Caamaño, que participou como capitán no sitio de Almería (1147) e na conquista de Andújar (1155), Garci Fernández de Caaamaño, que acompañou a Fernando III o Santo nas conquistas de Córdoba e Sevilla, e Vasco Fernández de Caamaño, quen apoiou a Pedro I o Cruel e logo tivo que marchar para Portugal. Establecéronse en Vista Alegre e Barrantes, de onde procede García de Caamaño Mendoza Soutomaior, cardeal arcebispo de Compostela, Fernando Caamaño de Andrade e Soutomaior, bispo de Palencia e Sigüenza e capitán xeneral do Reino de Galicia en Rubiáns, e Fernando de Caaamaño e Figueroa, cardeal de arcebispo de Compostela. Tamén se asentaron noutros moitos lugares de Galicia como Vilanova de Arousa, Rubiáns, Pontevedra, Romelle (Samos), Rianxo, Baión (partido de Cambados), Lantaño (Portas), Santa María de Nebra, Vigo, Lebozán (Lalín), Santiago de Lampón (Boiro), Romelle (Zas) e Ferrol. Espalláronse por Castela, Andalucía, Extremadura, Catalunya, València, Portugal e América. Membros desta caste ingresaron nas ordes de Santiago, Alcántara, Carlos III e San Xoán de Xerusalén. As armas primitivas dos Caamaño levan, en campo de ouro, un brazo alado, vestido de sinople, movente do flanco sinistro, coas ás de prata, e sostendo na man unha coroa de azul. Os de Noia mudaron estas armas por estoutras, que fixeron comúns á maioría desta familia: en campo de goles, un piñeiro de sinople, terrazado do mesmo, perfilado de ouro e arrimado de dez lanzas, cinco a cada lado coa hasta de prata e o ferro de ouro. Outra variante ostenta as mesmas armas anteriores pero co campo de prata. Outras casas galegas traen escudo cortinado: primeiro, en campo de goles, un piñeiro de sinople, terrazado do mesmo, perfilado de ouro e arrimado de dez lanzas, cinco a cada lado, coa hasta de prata e o ferro de ouro; segundo, en campo de prata, seis roeis de azul, postos en dous paos (armas dos Castro); a capa, en campo de goles, cun león rampante de ouro sostendo nas mans un escudiño faixado, en ondas de azul e prata (armas dos Mariño). Os de Andalucía e Extremadura usan, en campo de ouro, tres roeis de goles, cargados con cadansúas tres faixas de prata; bordo de goles con oito aspas de ouro. Os de Catalunya ostentan, escudo de ouro, co xefe de goles; os de València, en campo de sinople, un león rampante de prata, e os de Portugal, en campo de ouro, tres faixas de goles, cargadas a primeira e a segunda de tres aspas de ouro e a terceira de dous.