capelo

Chapeo de abas largas e copa pequena, provisto dun alamar con cordóns e borlas a cada lado e empregado polos eclesiásticos da Igrexa Católica como distintivo da súa dignidade. O Papa Pío X fixou en 1905 o uso dos diversos tipos de capelo: o capelo vermello con quince borlas verdes para os arcebispos; o capelo verde con seis borlas verdes para os bispos e abades con xurisdición; o capelo violeta con borlas vermellas para os administradores apostólicos; o capelo negro con borlas negras para os abades e confrades maiores mitrados, para os xerais de congregacións monásticas, abades en xeral, superiores xerais e provinciais, vicarios xerais e capitulares, e algúns cóengos; e o capelo negro cunha borla negra para os sacerdotes. Utilízase na heráldica eclesiástica como timbre en lugar do helmo.

Dignidade de cardeal da Igrexa de Roma.

Capa feita de palla ou xuncos, acompañada dunha capucha normalmente, que serve para gorecerse da choiva e do frío.

Peza de roupa a xeito de chal que as mulleres levaban ao redor da cara e que se ve nas imaxes da Virxe e dalgunhas santas.

Parte superior do palleiro.

Néboa ou nubes que adoitan cubrir ou ocultar os outeiros ou os cumios das montañas. Na tradición popular recóllense ditos como: “Cando o pico Sacro pon capelo, meniñas do Ulla, poñede o mantelo”.

Especie de cápsula que recobre os grans dalgúns cereais como o trigo.

Peixe oceánico de ata 50 cm, de corpo moi comprimido e de cor escura a excepción dunha media lúa branca na aleta caudal, cunha única aleta dorsal. A cabeza preséntase moderadamente comprimida e de perfil puntiagudo. É unha especie presente en todos os océanos, realiza movementos migratorios estacionais, sempre en hábitats peláxicos e augas cálidas e temperadas afastadas da costa, e desova nas áreas subtropicais. O capelo é raro nas augas europeas, onde normalmente se captura de xeito accidental cos anzois de pesca oceánica de túnidos, aínda que ten presenza dende Madeira ata Islandia e norte de Noruega. Non penetra no Mediterráneo, polo que só aparece na costa atlántica e cantábrica da Península Ibérica.

Ave da familia dos aláudidos de listas superciliares patentes e, ás veces, pequenas curupelas.

correola.

couselo.

Figura que timbra o exterior do escudo dos prelados: o do cardeal, forrado de goles e gornecido con dous cordóns, da mesma cor, con cadansúas quince borlas penduradas, tamén da mesma cor, empezando por unha e seguindo progresivamente ata acabar en cinco; entre os forrados de sinople, están o do arcebispo ou primado, con dez borlas da mesma cor a cada lado; o do bispo con seis borlas e o de abade con tres borlas.