carpe diem*

Expresión tomada da Oda I de Horacio “Dum loquimur fugerit invida / aetas: carpe diem quam minimum credula postrero” (“Mentres falamos, foxe o tempo inimigo, aproveita o momento e conta o menos que poidas co mañá”), na que se enuncia a idea epicúrea do gozo do presente, a consciencia do paso do tempo e a fugacidade da vida. O motivo xa se empregara en Exipto e nalgúns xéneros da literatura grega como a elexía (Teognis) e o drama (Esquilo e Eurípides). No século IV Ausonio expresou o tema de forma simbólica coa imaxe da rosa, signo da beleza transitoria por antonomasia, na obra De rosis nascentibus. O tema perviviu na Idade Media, e a rosa asociouse á expresión da fugacidade do tempo na poesía dos goliardos. Con respecto ás manifestacións cristiás e didácticas da literatura medieval, xurdiu como admonición ante o ineludible da morte. Na literatura renacentista e barroca retomaron o tópico dende unha perspectiva epicúrea autores como Garcilaso de la Vega, Pierre de Ronsard, Luis de Góngora ou Andrew Marwell, entre outros.