"Alor" (Contén)

abelorio.

Irregularidade periódica no ritmo do corazón ou do pulso.

Sistema de raíces formado por un eixe principal e ramificacións laterais de ordes diferentes. É usual nas ximnospermas e nas dicotiledóneas.

Nun endomorfismo dun espazo vectorial, cero do polinomio característico. Se f é un endomorfismo dun espazo vectorial, os autovalores de f son as solucións da ecuación polinómica en λ: det (f - λx) = 0. Tamén se chama valor propio.

Sentimento da propia valía, que pode oscilar entre o sentimento de superioridade e o de inferioridade. O individuo mide as propias accións segundo o eu ideal. A autovaloración ten un gran valor psicodiagnóstico.

Conxunto de conidios e hifas de fungos que se desenvolven sobre materia orgánica e teñen aparencia de peluxe. SIN: mofo.

Criar ou cubrirse de balor algo, xeralmente un alimento. SIN: amofarse.

Que está cuberto de balor.

  Capital do estado de Karnataka, India, situada no altiplano do Deccán, a 900 m de altitude (4.130.288 h [1991]). Centro dunha rexión agrícola e núcleo industrial importante, foi fundada no s XVI pola dinastía de Maisuru. En 1758 converteuse en posesión de Haidar ‘Alí. En 1791 os ingleses tomaron a cidade e a restituíron o territorio de Maisuru. En 1831 converteuse en cuartel xeral da administración brítanica.

Enerxía térmica desprendida polos seres vivos que ten como fonte a actividade metabólica.

Medida da cantidade de calor producida polos organismos vivos.

1. Proceso de transferencia de enerxía dun corpo ou dun sistema a outro como resultado da diferenza de temperatura entre ambos. Na primeira década do s XIX afirmouse que a calor consiste nun movemento das partes constituíntes dos corpos quentados. Anteriormente críase, que as manifestacións da calor se debían á acción dun fluído sutil e imponderable, o calórico. Coa axuda da teoría mecánica de Rumford, segundo a que se explica a produción de calor por frición, en 1842 Mayer estableceu definitivamente a equivalencia entre calor e traballo, e fixo os primeiros intentos de determinar o equivalente mecánico da calor, que valoraría por vez primeira Joule, influído pola obra de Sadi Carnot. Daquela quedou xa definitivamente establecido o principio da conservación da enerxía. R. J. E. Clausius, W. J. M. Rankine e W. Thomson (lord Kelvin) foron os primeiros en desenvolver, a mediados do s XIX, as ecuacións físicoquímicas baseadas na teoría mecánica da calor e crearon a termodinámica...

2. Aumento de temperatura xerado no corpo dun animal como resultado da súa actividade metabólica; a cantidade de calor producida depende da intensidade ou velocidade do seu metabolismo. A calor animal pode ser considerada desde dous aspectos: dunha banda, como unha forma final e irreversible de eliminación da enerxía transformada no organismo; doutra banda, é unha condición vital necesaria para manter a intensidade dos procesos biolóxicos e xérase mediante a oxidación das substancias nutritivas.

3. calor atmosférica

   Calor debida principalmente ao Sol, pero tamén á transferencia de vapor de auga á atmosfera. Está en relación estreita coa cantidade de humidade da atmosfera e coa presenza ou ausencia de vexetación. Dispérsase por radiación cara ao espacio exterior, onde a temperatura está próxima ao cero absoluto.

4. calor atómica

   Produto da calor específica dun elemento polo seu peso atómico. Segundo a lei de Dulong-Petit, é un valor constante, igual a 3R, onde R é a constante dos gases.

5. calor de activación /

   Enerxía de activación.

6. calor de adsorción

   Calor desprendida no proceso de adsorción dun mol de substancia sobre a superficie dun adsorbente. Distínguense a calor integral e a calor diferencial de adsorción, analogamente a como se fai no proceso de disolución. A magnitude das calores integrais de adsorción oscila entre 2 e 6 kcal/mol nos procesos de adsorción física, pero acada valores que chegan a 100 kcal/mol nos de adsorción química, de magnitude análoga ás das calores que entran en xogo nas reaccións químicas.

7. calor de transformación

   Enerxía térmica necesaria para efectuar un cambio de fase dunha substancia a temperatura constante. Mídese en cal/g.

8. calor de reacción /

   Enerxía térmica liberada ou absorbida en calquera proceso químico. Cando este se leva a cabo a presión constante, esta enerxía coincide coa que, en termodinámica, recibe o nome de entalpía, e cando o é a volume constante, coa enerxía interna. Segundo a natureza do proceso, a calor de reacción ten expresións propias. Así, a calor de formación dun composto é o incremento de entalpía que terá lugar cando un mol dun composto estea formado teoricamente a partir dos seus elementos en estado tipo, a unha presión e a unha temperatura determinadas; a calor de combustión, cando se queima un mol, a unha temperatura determinada e á presión dunha atmosfera; a calor de hidroxenación, cando se hidroxena un mol dun composto non saturado; a calor de neutralización, cando se neutraliza un mol dun ácido ou dunha base; a calor de disociación, cando un mol dun composto se disocia completamente nos seus átomos constituíntes; a calor de ionización,...

9. calor específica

   Enerxía que ten que recibir a unidade de masa dunha substancia para que a súa temperatura se eleve unha unidade (un grao). O seu valor depende das condicións de presión e volume; xa que logo, pódense definir unha infinidade dobre de calores específicas das que normalmente só se consideran dúas: a calor específica a volume constante (Cv) e a presión constante (Cp); en xeral, esta última é sempre máis grande cá primeira. O cociente Cp/Cv represéntase pola letra γ.

10. ...