"Arfe" (Contén)

PERSOEIRO

Prateiro. Neto de Enrique de Arfe e fillo de Antonio de Arfe. Formouse en León e Valladolid no obradoiro paterno. Dotado dunha sólida formación humanística e técnica, é autor dos tratados Quilatador de la plata, oro y piedras (1572), onde analiza o grao de pureza dos metais e pedras nobres, e De varia conmensuración para la Escultura y la Arquitectura (1585-1587), no que analiza unha das temáticas máis representativas do Renacemento: as proporcións na arquitectura e na escultura. Entre as súas pezas máis salientables cómpre mencionar as custodias das catedrais de Ávila (1564-1571) e de Sevilla (1579-1587). Como escultor, aproveitando as súas habilidades no traballo do metal, dedicouse á realización de grandes estatuas de bronce. Filipe II nomeouno ensaiador da Casa da Moeda de Segovia.

PERSOEIRO

Fillo do prateiro Enrique de Arfe, aprendeu o oficio no obradoiro familiar. A súa produción persoal comeza a ser coñecida a partir de 1539, destacando, como o seu pai, polos seus modelos de custodias e cruces procesionais. Entre 1539 e 1544 realizou varias obras salientables en Santiago por encargo do cabido, como un cáliz de ouro e a custodia do Corpus de prata para a procesión do Santísimo Sacramento. No canto de seguir a “liña oxival” ou de “mazonería”, de carácter goticista, propugnada polo seu pai, adoptou e introduciu o novo estilo denominado “ó romano” e, posteriormente, “do Renacemento”. A partir de mediados do s XVI trasladouse a Castela, onde continuou a súa produción como ourive, etapa na que realizou a custodia de Medina de Rioseco (1551-1554) cun estilo Plateresco e as andas da custodia da catedral de León.

PERSOEIRO

Fundador dunha sonada dinastía de ourives especializados como prateiros, sobre todo en Santiago de Compostela. Semella que foi en Colonia onde se formou como ourive. A comezos do s XVI chegou a León integrado nun importante grupo de artistas flamengos que ían traballar nas obras da catedral desta cidade. É coñecido como introdutor de novos tipos de custodias e cruces procesionais. A súa produción caracterízase pola acertada incorporación de elementos decorativos tipicamente renacentistas, como grilandas e grecas, dentro do goticismo que aínda dominaba a estética da época, sobre todo na Centroeuropa da que procedía e nos ambientes relixiosos hispanos. A súa obra abrangue as custodias das catedrais de León (peza hoxe desaparecida), Córdoba (rematada no 1518), Toledo (encargada polo cardeal Cisneros, 1515-1523) e Sahagún. As súas propostas chegaron a Galicia representadas sobre todo na súa cruz procesional da catedral de Ourense (1515).

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Granada, Andalucía, situado entre o río Genil e o encoro de Cubillas (10.516 h [1996]). A súa economía nútrese do seu carácter de centro agrícola, gandeiro e industrial, actividade esta última na que cómpre destacar a fabricación de materiais de construción e de produtos alimentarios. Dentro do termo atópanse as ruínas do asentamento romano de Illíberis.

1. garfela.

2. Termo do barallete, xerga dos afiadores e paraugueiros, que corresponde á voz ‘garfo’.