"Benavente" (Contén)

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Zamora, Castela e León (16.055 h [1996]). Situado na confluencia dos ríos Órbigo e Esla, o termo aséntase sobre a ampla veiga que forman, unha chaira fértil a 750 m de altitude, no límite entre as comarcas naturais da Tierra de Campos, ao L, e os vales do Tera, da Polvorosa, de Valverne e dos Vidriales, ao O. É a cabeceira dunha comarca fundamentalmente agrícola e gandeira, e concentra as industrias alimentarias derivadas do sector agropecuario (fábrica de azucre, leite, fariñas, etc), ademais de moitos servicios (partido xudicial, rexistros, axencia tributaria, centros de ensino primario, secundario e profesional). Eixo de comunicacións, Benavente é o punto onde converxen as autovías que comunican Galicia con Madrid (a Autovía do Noroeste A-6 e a Autovía das Rías Baixas A-52), a estrada nacional N-610, que comunica Palencia co N de Portugal, e a estrada da Ruta da Prata, a nacional N-630, que une Gijón e Sevilla sobre o trazado da antiga vía romana empregada para...

ESPA¥A

Concello do distrito de Santarém, Portugal, situado á beira do río Sorraia, afluente do Tejo (17.915 h [1993]). Está a medio camiño entre Lisboa e Santarém, ao NL da capital da nación. O tremor de terra do 23 de abril de 1909 destruíu a vila, que tivo que ser reconstruída na súa práctica totalidade.

1. Apelido de orixe toponímica procedente de fóra de Galicia. A orixe do topónimo non está clara, aínda que podería remitir ao latín bene ventum ‘benvido’; así, no século XII, aparecen documentadas formas deste tipo: Beneventum, Beneventi, Benevento, Benaventum, Benaventi ou Benavente.

2. Liñaxe de orixe castelá, natural da vila zamorana do seu nome. Estendeuse por León, Castela a Nova e Castela a Vella. As súas armas levan, en campo de ouro, unha árbore de sinople e dous lobos de sable atados con cadeas ao tronco; bordo de azul con seis veneras de ouro.

PERSOEIRO

Dramaturgo e empresario teatral. Na súa mocidade iniciou estudios de Dereito, pero abandonounos para introducirse de cheo na produción literaria. Alternou a obra narrativa e poética coas colaboracións periodísticas. A súa primeira obra publicada foi El teatro fantástico (1892) e a primeira estrea teatral El nido ajeno (1894), que constituíu un éxito importante e sinalou unha das súas constantes: o drama realista. As pezas posteriores terán unha maior profundidade (La noche del sábado, 1903; El dragón de fuego, 1903). Influído polo simbolismo, escribiu Los intereses creados (1909) e La ciudad alegre y confiada (1916); de carácter naturalista son obras como Señora ama (1908) e La malquerida (1913), onde analiza a psicoloxía feminina a través dos personaxes principais. Unha sátira aguda pero no fondo respectuosa da sociedade madrileña aparece en La comida de las fieras (1898), Lo cursi (1901), Rosas...

PERSOEIRO

Médico. Dirixiu en Madrid a Inclusa e o Hospital de Nenos. Foi membro da Real Academia de Medicina. Así mesmo, dirixiu a revista El Hospital de Niños, colaborou en El Siglo Médico e publicou numerosos traballos de carácter científico. Considéraselle un dos iniciadores da pediatría moderna na Península Ibérica.

PERSOEIRO

Autor dramático. Cultivou o entremés de carácter satírico de costumes e de intención moralizante, e publicou a colección Jocoseria. Burlas veras, o reprehensión moral y festiva de los desórdenes públicos [...] (1645).