"Bernal" (Contén)

GALICIA

Xornalista. Licenciado en Xornalismo pola Universidad de Madrid. Formou parte da redacción da revista Quintana e fundou Escritos. Colaborou en Céltiga e en Caderno de Estudos Galaico-Portugueses de Porto. Exerceu como correspondente da revista Ágora de Estudios Sociais da Universidade de Madrid, e participou na emisión de Rúa Galicia, en Radio Galicia da Cadea SER. Entre 1962 e 1966 dirixiu o programa “La actualidad en la Antena” e foi correspondente dos xornais El Ideal Gallego e Diario de Pontevedra, amais de colaborar noutros xornais españois e portugueses. En El Correo Gallego escribiu a sección “La Cultura es noticia”. En febreiro de 1968 ingresou na Axencia EFE, da que foi delegado xeral en Asturias e Galicia. Foi tamén enviado especial da devandita axencia por todo o mundo. En 1967 foi nomeado delegado de Faro de Vigo en Santiago e colaborou no programa “24 horas” de TVE. É colaborador habitual da RTVG...

PERSOEIRO

Humorista, contador de contos e creador de personaxes como o coñecido Farruco. Son coñecidas a súa retranca e reviravolta que emprega para provocar a risa ou propiciar a visión irónica da realidade, sempre na procura da revitalización do humor popular e tradicional. Fundou, xunto con Jose Luis Moralejo Álvarez e José Carro Otero o trío Faneca, co que actuaban no Colexio Peleteiro de Santiago de Compostela. Colaborou en Radio Galicia cun programa chamado “Cousas de Farruco”. Como actor participou no espectáculo teatral A fiestra valdeira (1994), realizado polo Centro Dramático Galego, e en 1996 presentou Sete por un. Amais actuou, con dous papeis secundarios, nos filmes Divinas Palabras e Del Miño al Bidasoa. Participou en diversos programas de TVE e TVG. Editou tamén cintas gravadas con contos e pequenas historias narradas por el mesmo, tituladas: Farrucadas, Galegadas e Trapalladas.

PERSOEIRO

Poetisa cubana. Intuitiva e influída polo Modernismo, deuse a coñecer con Alma errante (1916). É autora tamén de Como los pájaros (1919), Cuestiones cubanas (1928) e Exaltación (1928), entre outras obras.

PERSOEIRO

Físico e historiador da ciencia. Foi catedrático de Física e Cristalografía no Birkbeck College, na Universidade de Londres. Destaca pola súa contribución ao estudo da estrutura dos líquidos. É autor de obras de ampla difusión onde, desde unha posición marxista, estudia a historia e a problemática do desenvolvemento científico na súa relación coa realidade social. Publicou: The social function of Science (A función social da ciencia, 1939), Marx and Science (Marx e a ciencia, 1952), Science in History (A ciencia na historia, 1958) e World without War (O mundo sen guerra, 1958). Foi Premio Lenin da Paz no ano 1953.

PERSOEIRO

Relixiosa gascona (Soeur Marie-Bernard) coñecida como Bernadette. Á idade de catorce anos contemplou na cova de Masabiéla (1858) a aparición da Virxe en dezaoito ocasións, que se lle manifestou como Inmaculada Concepción. Estas aparicións deron orixe ao santuario de Lourdes, centro de peregrinacións. Entrou nas irmás da caridade de Nevers (1866). Foi canonizada en 1933. A súa festa celébrase o 16 de abril.

PERSOEIRO

Sacerdote e cronista. Foi capelán do arcebispo de Sevilla don Diego de Deza. As súas Memorias del reinado de los Reyes Católicos (1856) son a crónica contemporánea máis completa que existe do reinado e nas que reflicte feitos tales como as inundacións, as colleitas, os prezos do trigo ou as grandes fames.

1. Relativo ou pertencente á orde de san Bernaldo.

2. Monxe ou monxa da orde de san Bernaldo.

3. A orde de san Bernaldo.

FILOSOFOS

Filósofo francés. Foi o primeiro dos mestres da escola de Chartres. Realista extremo no problema dos universais, o seu platonismo foi modificado por outras influencias (Séneca, Boecio, santo Agostiño), e polas conclusións das súas análises de índole lóxico-gramatical. A súa doutrina coñeceuse a través de Xoán de Salisbury.

PERSOEIRO

Abade e reformador cisterciense. En 1112 entrou no mosteiro de Císter (Citeaux). En 1115 fundou o mosteiro de Clairvaux (Claraval), que gobernaría deica á súa morte. Puxo a orde ao servizo do papado, intervindo nos asuntos políticos e relixiosos da época: fixo campaña a favor do Papa Inocencio II contra o antipapa Anacleto; no 1146 predicou en Vezelay a segunda cruzada (1147-1148). Foi adversario doutrinal de Abelardo (Concilio de Sens de 1141) e de Gilbert de la Porrée (Concilio de Reims de 1148); polemizou cos cluniacenses; escribiu contra os cátaros de Colonia e refutou os de Languedoc. Foi un dos propagadores do culto a María, defendendo a súa maternidade virxinal aínda que sen aceptar a Inmaculada Concepción, o que motivou que moitas igrexas fundadas polos cistercienses estivesen baixo a advocación de santa María. Así mesmo, malia a súa aversión á arte, especialmente á escultura, proscrita nos templos do Císter enriqueceu a iconografía mariana. A súa reforma litúrxica constitúe un...

PERSOEIRO

Arcediago da sé de Aosta (966), restaurou o hospital do Gran San Bernaldo, fundado co fin de atender os peregrinos a Roma. Foi canonizado en 1681 e nomeado patrón dos alpinistas en 1923. A súa festa celébrase o 15 de xuño.

PERSOEIRO

Xurista e sociólogo. Estudiou Dereito na Universidade de Madrid. Participou na fundación da Escola de Criminoloxía (1903), da que foi catedrático. Traballou no Instituto de Reformas Sociais e foi enviado a Galicia en 1921 para estudar os foros agrarios. En 1931 foi nomeado membro da comisión encargada de estudar a reforma agraria e xefe do servizo de Política Agraria do ministerio de Traballo. Exiliado en 1939 en Hispanoamérica, foi profesor nas universidades de La Habana, Santo Domingo e México. Entre as súas obras destacan: Acerca del delito y la pena (1904), Nuevas teorías de la criminalidad (1918), Derechos sociales de los campesinos (1918), El problema de los foros en el Noroeste de España (1923), Derecho social (1932), Criminalidad del campo andaluz: el bandolerismo (1934) e El bandolerismo en España y México (1959).

PERSOEIRO

Arcediago de Santiago de Compostela. En 1194 subscribiu a concordia celebrada coa Igrexa de Lugo sobre os Votos de Santiago, que esta se negaba a pagar. En 1200 marchou a Roma onde obtivo un posto como xurista xunto ao Papa Inocencio III. É autor do Breviarium decretalium Inocentii III (Breviario do decreto de Inocencio III) e das Glosae in Decretales (Glosas sobre decretos).

PERSOEIRO

Teólogo e canonista, chamado hispano, gallego ou brigantius. Capelán de Alexandre IV, foi cóengo e arcediago de Santiago de Compostela, posteriormente marchou a Roma ao non ser aceptado como sucesor do arcebispo Xoán Arias e foi auditor de Clemente IV e cóengo na Universidade de Boloña, onde se pensa que morreu. Atribúenselle as seguintes obras: Apparatus in quinque libros Decretalium, a chamada Margarita Compostellana que se identifica co Breviarium juris canonici, Lectura aurea super primum librum Decretalium, Casus super Decretales libris V, Apparatus in Decretales, Summa questioum ex Decretalibus, Notabilia novae compilationis Decratalium Gregorii IX et in deffinitionibus reubricarum a Godofredo compositis e Appostillae in Codicem et Digestum.