"Bretaña" (Contén)

Mostrando 13 resultados de 13.

  • PERSOEIRO

    Duquesa soberana de Bretaña (1488) e dúas veces raíña de Francia, filla e herdeira de Francisco II, derradeiro duque de Bretaña. Casou co Rei de Francia (1491) Carlos VIII, matrimonio que asocia Bretaña coa monarquía francesa. En 1499, xa viúva, volveu casar co curmán deste, o novo Rei de Francia, Luís XII.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • PERSOEIRO

    Duque anxevino de Bretaña (1196-1203), conde de Anjou e do Maine (1199-1203). Fillo póstumo de Godofredo de Inglaterra e de Constanza, duquesa de Bretaña. Baixo a protección de Filipe II de Francia reivindicou os seus dereitos á Coroa inglesa perante o seu curmán Xoán sen Terra, co que se enfrontou. Artur, que recibira a investidura de Aquitania, Anjou e Maine, emprendeu a conquista pero foi sorprendido e feito prisioneiro en Mirebeau por Xoán sen Terra, que o executou.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • REXIÓNS

    Rexión administrativa de Francia, que comprende os departamentos de Côtes d’Armor, Finistère, Ille-et-Vilaine e Morbihan (27.208 km2; 2.795.638 h [1990]). A capital é Rennes.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • ENTRADA LARGA

    País de Europa occidental que se atopa entre a canal da Mancha e o mar Cantábrico, dende o golfo de Cotentin ao S da desembocadura do Loire, e que ocupa a península armoricana ao NO de Francia (34.023 km2; 3.936.300 h [1990]). Administrativamente Bretaña está dividida en cinco departamentos franceses: Aodoù-an Hanternoz (Côtes d’Armor), Il-ha-Gwilun (Ille-et-Vilaine), Liger Atlantel (Loire-Atlantique), Morbihan (Morbihan) e Penn-ar-Bed (Finistère).
    Xeografía

    Xeografía física
    Xeoloxicamente forma parte do macizo Armoricano e comprende dúas áreas ben diferenciadas: l’Argoat (interior) e l’Armor (costa). O interior é unha área de relevo suave, con cadeas de outeiros, restos de antigas penechairas, que se elevan ata as montañas de Arre e se prolongan cara ao L (landas de Menez). Na costa, que suma 1.350 km, concéntranse as principais actividades económicas e humanas da Bretaña. A costa norte está demarcada por fortes acantilados. Ao S de Brest...

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Nome polo que se coñecen un conxunto de narracións aparecidas en francés a partir da segunda metade do s XII, primeiro en verso e logo en prosa, que están ambientadas na corte do Rei Artur. Jean Bodel d’Arras difundiu esta denominación (entendendo por Bretaña tanto a continental como a insular) para distinguir este conxunto de obras das adaptacións vulgares de temas clásicos e das cancións de xesta. Nun sentido amplo, pódense aplicar as denominacións de ciclo artúrico ou literatura artúrica, aínda que non sexan estritamente equivalentes, pois, como demostran por exemplo as historias sobre Tristán e Iseo, moitos dos personaxes e motivos que configuran o universo artúrico lle eran orixinariamente alleos. Non é de estrañar, xa que logo, que durante a Idade Media estas narracións se denominasen a miúdo “de ambiente bretón”, pois o que as caracterizaba non era tanto a presenza dun personaxe concreto, como o contexto en que se desenvolvían. A materia de Bretaña xorde das tradicións...

    VER O DETALLE DO TERMO
  • PERSOEIRO

    Duque de Bretaña (1341-1364). Sobriño de Filipe VI de Francia e herdeiro do ducado de Bretaña polo seu matrimonio (1337) con Xoana de Penthièvre, sobriña do duque Xoán III. Morto este no 1341, disputoulle o ducado Xoán, conde de Montfort l’Amaury, apoiado por Eduardo III de Inglaterra, feito que orixinou a longa loita pola sucesión de Bretaña. Foi beatificado en 1904.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Opúsculo da autoría de Afonso Daniel Rodríguez Castelao que apareceu en 1930, publicado co selo editorial do Seminario de Estudos Galegos en Santiago de Compostela. Elaborouno a partir dos datos recollidos nun traballo de campo en Bretaña, ao que incorporou máis de 150 láminas como material de ilustración. Foi Valentín Paz Andrade quen, na viaxe que fixo á Bretaña francesa en 1927, informou a Castelao (nalgunhas cartas escritas dende Lorient e outras vilas bretonas) das semellanzas entre os cruceiros galegos e os calvaires bretóns. Interesado no tema, os seus amigos de Pontevedra conseguiron que a Junta de Ampliación de Estudios lle concedese a Castelao unha segunda bolsa de viaxe que lle permitiu -acompañado esta vez da súa dona, Virxinia- percorrer as terras da península de Armórica no ano 1928. Visitou, así, Bretaña e estudiou menhires, dolmens, megalitos e cruceiros (calvaires) de diverso tipo: primitivos, simples, púlpitos, multifigurativos, etc. Cómpre ter en conta...

    VER O DETALLE DO TERMO
  • PERSOEIRO

    Duque de Bretaña (1442-1450). Apoiou a Carlos VII de Francia no seu enfrontamento cos ingleses en Normandie, onde fixo arrestar o seu irmán Gilles, aliado do monarca inglés.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • PERSOEIRO

    Duque de Bretaña (1458-1488). Sucesor do seu tío Artur III de Richemont, enfrontouse a Luís XI de Francia, ao querer este reducir a independencia do seu ducado (1464). Durante a rexencia de Ana de Francia, interveu na Guerre Folle (1845), pero foi derrotado polas forzas da rexente.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • ILLAS

    Illa do NO de Europa, a máis grande das illas do arquipélago británico (229.334 km2; 58.057.300 h [estim 2000]). Comprende Inglaterra, Escocia e Gales.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • PERSOEIRO

    Escultor. Seguiu as premisas da arte borgoñoa, cun estilo que desenvolveu en Sevilla entre 1454 e 1467. A súa obra é de transición ao Renacemento. Realizou a estatua xacente do cardeal Juan de Cervantes, na capela de San Hermenegildo da catedral de Sevilla, e a maior parte da decoración das portas da catedral.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • ILLAS

    Illa do arquipélago de Bismarck que pertence a Papua Nova Guinea (36.500 km2; 311.955 h [1990]). O relevo é montañoso e volcánico, cun clima ecuatorial. A cidade máis importante é Rabaul. Está habitada polos baining e outros melanesios. Desde 1884 ata o comezo da Primeira Guerra Mundial pertenceu a Alemaña e denominouse Nova Pomerania.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • PERSOEIRO

    Duque de Bretaña (1213-1237) e conde de Dreux, segundo fillo de Roberto II de Dreux. Foi educado por Filipe II de Francia, que lle outorgou a custodia de Bretaña en 1213 ao ser asasinado o duque. En 1237 cedeu o ducado ao seu fillo Xoán e marchou a Terra Santa.

    VER O DETALLE DO TERMO