"Doncos" (Contén)

Antigo concello da comarca dos Ancares. No Antigo Réxime, Doncos era unha xurisdición da provincia de Lugo que abranguía as parroquias de Doncos e Nullán. Nos primeiros períodos de vixencia do municipalismo (1812-1814, 1820-1823 e 1835-1840) este territorio constituíuse en concello. En outubro de 1840, a Deputación de Lugo acordou a unión cos concellos veciños de Noceda e As Nogais. En 1845 mudou o seu nome polo das Nogais.

Apelido de orixe toponímica que se documenta no s XVIII: “Juan de Doncos” (doc ano 1752 en Santiago 1752 según las Respuestas Generales del Catastro de Ensenada, p 157).

Construción situada en Santiago de Doncos (As Nogais). Pertenceu aos Valcárcel e en 1603 a Fernando de Toledo. Só conserva a torre da homenaxe, construída con cachotería de lousa. Ten planta cadrada con tres alturas e soto. Conserva a porta de acceso formada por un arco de medio punto. Foi escenario da lenda da Anca que narra a historia dun dos trece cabaleiros cristiáns de León que, obrigados a defender os cristiáns coas armas, viu como unha parella era atacada polos musulmáns. Un deles tentou fuxir coa muller montada na anca do seu cabalo e ao ver os cabaleiros, cortou a cabeza da muller para que ninguén puidese liberala. Foi declarado Ben de Interese Cultural en 1994.

Construción situada en Santiago de Doncos (As Nogais). Pertenceu ao ducado de Alba. De estilo neoclásico, edificouse no s XIX. Ten planta rectangular con dúas alturas e soto. Conserva unha capela exenta neoclásica na que destaca a cúpula do presbiterio e un pombal.