"ECL" (Contén)

PUBLICACIÓNS

Publicación de carácter relixioso que saíu editada probablemente no ano 1866. Este boletín destinouse fundamentalmente á circulación das disposicións do prelado da cidade de Santiago de Compostela.

PUBLICACIÓNS

Publicación que saíu á luz en Ourense no ano 1850, aínda que a partir de 1857 foi substituída polo Boletín Oficial de la diócesis de Orense. A Secretaría da cámara do bispado foi a encargada de fundar e dirixir esta publicación que alternaba o castelán co latín. Non houbo firmas dos colaboradores, emporiso algúns poemas levaban as iniciais: F. P. de A., M. Pardo, etc. O boletín posuía un enfoque relixioso patente nas poesías, nos actos oficiais do prelado, nas pastorais ou nos artigos tirados da prensa católica. Contaba con dúas seccións “Secretaría de Cámara del gobierno eclesiástico de Orense” e “Habilitación del culto y clero de la provincia de Orense”. Nas súas follas tamén se ofrecía publicidade, principalmente de prensa e de libros católicos.

PUBLICACIÓNS

Publicación que saíu á luz en febreiro de 1859. Manuel Martínez de la Cruz imprimía este boletín tres veces ao mes. Tiña como propósito a divulgación das disposicións do prelado.

PUBLICACIÓNS

Publicación aparecida na Guarda no ano 1979. Estaba editado pola sociedade Pro-Monte de Santa Tegra. Creouse cunha finalidade turística, polo que serviu para promocionar e conservar as tradicións vinculadas ao monte Santa Tecla, ao tempo que fomentaba as solemnidades relixiosas no Santuario, a repoboación forestal ou a construción dun camiño de acceso ao cume.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Cáceres, Extremadura, na confluencia dos ríos Alagón e Tajo (2.284 h [1996]). A agricultura (cereais e legumes) e a gandería (lanar e caprina) son as principais actividades económicas. Destaca a igrexa parroquial de Santa María del Olmo, de estilo gótico do s XIII.

1. 1. Acción de declamar.

   2. Arte vogal do actor relacionada coa oratoria e coa dición, ou forma de dicir un texto atendendo a diversos factores, como a elocución, o ritmo, a entoación ou a intención. A dicción pode ter unha tonalidade realista e a declamación estaría máis relacionada coa interpretación naturalista, ou cunha tonalidade máis melódica ou rítmica, a miúdo debedora das características métricas e fónicas do verso ou da frase, e acompañada dunha expresión xestual rica en movementos amplos e enérxicos, co que a declamación aparece asociada á interpretación artificial e ampulosa. Nos tratados clásicos figuraba como parte da actio, a quinta parte da retórica, na que se executaba o texto perante o auditorio. Na Roma antiga, o nome aplicábaselles igualmente aos exercicios de composición e de recitación propostos aos futuros oradores. A práctica estivo en vigor entre os ss I e V d C. Existen dúas modalidades: suasoria, baseada nun aforismo moral ou nun tema histórico ou político, e de controversia, que...

2. 1. Discurso que se compuña nas escolas de elocuencia de Roma.

   2. Oración escrita ou pronunciada como exercicio nas regras da retórica, e case sempre sobre un tema suposto xa fixado.

1. Falar en público ou recitar algo, especialmente verso, marcando o sentido coa entoación e a xesticulación conveniente.

2. 1. Falar de xeito pomposo.

   2. Falar con excesiva vehemencia contra algo ou alguén.

1. Relativo ou pertencente á declamación.

2. Aplícase á forma de falar enfática, esaxerada, solemne e grandilocuente.