"Egüeiro" (Contén)

1. Dise do elemento ou persoa relacionados coa alfándega.

2. Empregado da alfándega.

1. Persoa que ten unha bodega ou que comercia con viños.

2. Persoa que frecuenta moito as bodegas.

3. Persoa moi pobre que vive nun bodego e que non posúe gando vacún.

4. Encargado da bodega dun barco.

GALICIA

Actor e escenógrafo. Colaborador do grupo Ditea desde 1983, participou en espectáculos como a creación colectiva Que queredes, pitos cairos? (1984) ou Guerras do alecrín e Manxerona, de J. da Silca (1985). Tamén realizou algúns traballos de dirección. No ano 2000 participou na montaxe de Os vellos non deben de namorarse, feita polo Centro Dramático Galego.

GALICIA

Profesor de debuxo. Foi fundador do primeiro Museo Etnográfico Olimpio Liste de Oseira, e presidente da Fundación Liste de Vigo. Membro da Comisión Territorial de Patrimonio Histórico de Pontevedra, da Comisión Asesora de Antropoloxía do Museo de Pontevedra e do Consello Galego de Museos, recibiu o premio Teucro de prata de Pontevedra (1978), o Premio Ciudad de Pontevedra (1980), a Pedra do Destino da Coruña (1994) e o Premio La Voz de cultura concedido por   La Voz de Galicia (1997).

GALICIA

Guionista e locutor radiofónico. Ademais de colaborar en diversas publicacións periódicas, foi coordinador e editor do fanzine Valiundiez (1984-1986) e da revista Das Capital (1989-1990). A súa obra Cartografía (1994) foi finalista do premio Esquío.

1. Ministro secular das catedrais e colexiatas que acompañaba os que oficiaban o acto litúrxico. O seu nome proviña da pértega con puño de prata que portaban na man como insignia.

2. Dignidade da catedral de Santiago de Compostela que tiña as funcións de protector e defensor dela e das súas propiedades. Ostentábana persoas da alta nobreza.

RIOS

Río que nace na parroquia de Ventosela (Redondela) e desemboca na ribeira dereita da ría de Vigo, na parroquia de Cesantes (Redondela).

PARROQUIA

Parroquia do concello de Tui baixo a advocación de san Miguel.

GALICIA

Escritor. Pertencente ao grupo poético Rompente, foi un dos protagonistas da renovación poética do último cuarto do s XX en lingua galega. Tras a súa estadía en Madrid, regresou a Galicia e ingresou no Seminario Maior de Vigo, onde estudou filosofía, teoloxía e literatura. Abandounou o seminario (1970) e, despois dunha breve etapa en Barcelona, regresou novamente a Vigo para participar en diversas accións culturais, como as Follas de Resistencia Poética e a creación de Rompente (1975). Redactor de Vagalume (1976-1978), cofundou a Asociación de Escritores en Lingua Galega (1980), en que exerceu como secretario (1980-1985), e foi coordinador da revista Escrita. Promotor do I Congreso de Escritores en Lingua Galega (1981) e do encontro literario GALEUSCA, co abandono da AELG, decidiu volver a Barcelona (1985-2000) e quedar á marxe dos círculos literarios de Galicia, polo que foi considerado un “poeta maldito”. Da súa obra, principalmente poética e con algunhas incursións...

IGREXAS

Igrexa parroquial situada en Tui. Datada en época medieval (s XII), pertencía a un antigo mosteiro xa desaparecido. Do templo medieval consérvase a nave. Na fachada occidental destacan tres arquivoltas de directriz semicircular con xambas e columnas monolíticas cos capiteis decorados. A portada norte ten capiteis decorados e a do sur posúe unha chambrana de billetes.

MONTES

Monte situado na parroquia de Piñeira de Arcos (Sandiás). O seu cumio acada os 758 m de altitude.

1. Curso de auga pouco abundante, de caudal entre o río e o regato.

2. Cantidade grande de auga que corre, especialmente despois de chover.

3. Sinal ou liña continua que deixa un líquido cando se vai vertendo por unha superficie.

PUNTA

Punta do litoral atlántico situada entre a praia das Fontiñas e a punta do Alto, na Illa de Ons (Bueu).

GALICIA

Médico. Doutor en Medicina pola Universidade de Santiago de Compostela, especializouse en microbioloxía e parasitoloxía. Catedrático e xefe do servizo de Microbioloxía do Complexo Hospitalario Universitario de Santiago, ten numerosas publicacións no eido da microbioloxía. Académico numerario da Real Academia de Medicina y Cirugía de Galicia, recibiu, entre outros, o Premio Barrié de la Maza (1986).

GALICIA

Microbiólogo. Doutor en Farmacia, foi catedrático de Microbioloxía na Universidade de Santiago de Compostela e xefe da sección de Microbioloxía do CSIC en Santiago. Realizou numerosos estudos sobre inmunoloxía, bacterioloxía clínica e bioquímica de antibióticos. Ten publicados multitude de artigos científicos e foi membro emérito da American Society Microbiology, membro da Society General Microbiology, do American Institute Biological Sciences e da Sociedad Española de Quimioterapia; académico da Real Academia Galega de Ciencias e da Real Academia de Medicina y Cirugía de Galicia; e correspondente da Real Academia Nacional de Medicina.

PERSOEIRO

Escritor e realizador cinematográfico. Dentro da corrente do “novo cine español” dirixiu El buen amor (1963) e Me enveneno de azules (1969). Outros filmes destacados foron Padre nuestro (1985), Diario de invierno (1988) e Madregilda (1993, Concha de Plata en Donostia e Premio Goya ao mellor actor). Escribiu La muchacha de los cabellos de lino (1962, Premio Sésamo).