"Elef" (Contén)

Asociación que agrupa a maioría das empresas de márketing telefónico de España co obxectivo de dar a coñecer as actividades que desenvolven os seus asociados e defender os seus intereses no eido publicitario.

Organismo constituído baixo os auspicios da ONU no ano 1959. Ten por misión o establecemento de recomendacións técnicas e de tarifas para regular as comunicacións telegráficas e telefónicas a escala mundial.

Aplícase á escultura na que as partes visibles do corpo están feitas en marfil e as roupaxes en ouro. Empregouse na estatuaria de pequeno tamaño en Exipto e Mesopotamia, e na de orde colosal en Grecia. Destacan as estatuas de Atenea e Zeus realizadas por Fidias para o Partenón de Atenas e o templo de Zeus en Olimpia, respectivamente.

Revista aparecida en Santiago de Compostela a partir de xaneiro de 1969, editada pola Orde Franciscana de Santiago. Dirixiuna J. Lado Casal. Trátase dunha publicación católica de información xeral na que se incluíron artigos sobre cultura e literatura galega, críticas e opinións. Segundo o seu propio editorial, tentaba ser unha continuadora do labor desenvolvido por El Eco Franciscano.

Nome que lle deron os autores clásicos á illa situada en fronte de Bombai, na India. Conserva templos escavados na rocha, construídos no s VIII e dedicados a deuses hindúes. Destaca a gran cova coa escultura con tres cabezas que representan a Shiva, Brahma e Visnu. A UNESCO declarounos Patrimonio da Humanidade en 1987.

1. Mamífero, da familia dos elefántidos, de ata 4 m de altura, que constitúe o maior animal terrestre do Cuaternario. Ten cabeza grande, pescozo curto, orellas grandes, ollos proporcionalmente pequenos e extremidades grosas. As súas patas musculosas rematan nunha almofadiña de tecido adiposo que engloba as dedas, e que presenta certa mobilidade e permite a adaptación do pé ao substrato. A velocidade de desprazamento normal é de entre 6 e 7 km/h, pero en situacións de fuxida ou ataque pode acadar os 40 km/h. Os elefantes son incapaces de galopar ou de saltar, pero nadan perfectamente. A característica máis salientable é o apéndice nasolabial alongado, denominado trompa, que cumpre, ademais das funcións respiratorias e sensitivas de olores e sabores normais, funcións de absorción e de prensión. Con ela os elefantes recollen con precisión follas e outros alimentos que levan ata a boca, pero tamén poden golpear e defenderse con ela, xa que é un órgano de gran forza. Tamén poden...

2. elefante antigo [Elephas antiquus, Fam dos elefántidos]

   Elefante de ata 3,7 m de altura, de patas longas e cabeiros moi longos e rectos. Especie propia das selvas subtropicais presentes en Europa e zonas do hemisferio norte durante o Pleistoceno, que ampliaba a súa distribución nos períodos interglaciares.

3. elefante asiático [Elephas maximus, Fam dos elefántidos]

   Elefante de ata 3 m de altura na cruz e 5.000 kg de peso, coa fronte abombada, lombo arqueado, orellas pequenas en comparación coa cabeza e cabeiros só no macho. Tamén se caracterizan por presentar no extremo da trompa unha soa dixitación, fronte ás dúas que presentan as especies africanas actuais. Distribúese pola India e o sueste asiático.

4. elefante de bosque [Loxodonta cyclotis, Fam dos elefántidos]

   Elefante de ata 2,5 m de altura, con 5 uñas nas patas dianteiras e 4 nas patas traseiras, mandíbula longa e estreita e orellas redondeadas. Os cabeiros, presentes nos dous sexos, son máis rectos e longos ca os do elefante de sabana e o marfil ten unha lixeira coloración rosa. A especie foi descrita a finais do s XIX polo zoólogo alemán Paul Matschie, pero a súa validez non foi confirmada ata a aplicación de análises xenéticas a principios do s XXI. Constitúe unha especie forestal da que subsisten uns 150.000 exemplares.

5. elefante de estepa [Mammuthus trogontherii, Fam dos elefántidos]

   Elefante, de ata 4,5 m de altura, co pelo longo e orellas e cola máis pequenas ca o elefante euroasiático. Viviu na estepa dende Siberia ata Europa hai entre 1 millón e 750.000 anos, e cedeu o seu niño ecolóxico ao elefante laúdo. Alimentábase principalmente de herbáceas.

6. elefante de pampa [Cuvieronius hyodon, Fam dos gonfotéridos]

   Elefante de ata 2,7 m de altura, con cabeiros en forma de espiral e orellas pequenas. Propio da Pampa arxentina e dos cumios dos Andes, apareceron no Plioceno e viviron ata o s V, cando se extinguiron, probablemente, por mor da caza indiscriminada por parte do home.

7. elefante de sabana [Loxodonta africana, Fam dos elefántidos]

   Elefante de ata 4 m de altura que pode chegar a alcanzar os 7.000 kg de peso, con 4 uñas nas patas dianteiras e 3 nas patas traseiras, mandíbula pequena e ancha e orellas apuntadas de ata 1,5 m de lonxitude. Vive en extensas áreas orientais, centrais e meridionais de África, onde sofre a presión da caza para conseguir o seu marfil, ao mesmo tempo que a perda do seu hábitat natural. Algunhas poboacións están restrinxidas a parques e reservas onde, ás veces, as altas concentracións poñen en perigo a estrutura e dinámica vexetal e, polo tanto, a supervivencia dos propios elefantes. Subsisten uns 350.000 exemplares.

8. elefante euroasiático [Mammuthus meridionalis, Fam dos elefántidos]

   Elefante de ata 4 m de lonxitude, de cabeiros longos, curvos e revirados, coa pel sen pelos, patas traseiras máis curtas ca as dianteiras e lombo en costa. Especie propia das fragas e bosques mixtos, alimentábase principalmente das follas e cortiza de carballos, bidueiros e freixos. Apareceu en Europa hai 3 millóns de anos e estendeuse por todo o continente ata Siberia, e pasou hai 1,7 millóns de anos a Norteamérica. O arrefriamento xeral que sufriu o planeta hai un millón de anos provocou o cambio do seu hábitat, a fraga, por extensas praderías onde foi substituído polo elefante de estepa. Desapareceu hai uns 750.000 anos.

9. elefante insular [Mammuthus exilis, Fam dos elefántidos]

   Elefante de ata 1,6 m de lonxitude e 1.000 kg de peso, que viviu hai uns 30.000 anos nas illas situadas a 8 km da costa de California, como a illa de Santa Rosa.

10. ...

Enfermidade que se caracteriza por un engrosamento, inicialmente edematoso e despois fibroso, da pel e dos tecidos subcutáneos, que presentan unha consistencia dura e espesa que recorda a pel do elefante, de onde lle vén o nome. Prodúcese por unha inflamación e obstrución dos vasos linfáticos que non poden drenar os líquidos das zonas afectadas, o que produce un encharcamento tisular e a dilatación dos vasos. Por orde de frecuencia afecta ás extremidades inferiores, ao escroto, aos brazos e ao peito. Pode ser conxénita ou adquirida por mor de lesións dos ganglios linfáticos a consecuencia de tumores ou infeccións; neste último caso é característica a infección por parasitos como as filarias, especialmente Wuchereria brancrofti, moi común nos trópicos preto da costa.

Relativo ou pertencente ao elefante.

Parte dun teléfono ou radioteléfono onde se aloxan o micrófono e o receptor, e que a miúdo tamén leva incorporada o teclado.

Sistema de comunicación telefónica entre dous interlocutores mediante unha transmisión con ondas radioeléctricas.

Persoa que traballa nun servizo de radiotelefonía.

Teléfono sen fíos que se emprega en radiotelefonía, que transmite e recibe a información mediante as ondas radioeléctricas.

Filme que se roda para ser transmitido por televisión.

Rei de Misia, fillo de Heracles e Auge. Cando os gregos atacaron Misia, foi ferido por Aquiles, e ao saber que só se podía curar mediante a lanza que o feriu, pactou con Aquiles conducir a frota grega ata Troia.