"Esparta" (Contén)

PERSOEIRO

Rei de Esparta (520-490 a C). Membro da dinastía dos Áxidas, buscou a consolidación da hexemonía espartana en Grecia. Á fronte dun exército espartano axudou a expulsar a Hipias de Atenas (510 a C) e mantivo o partido aristocrático ateniense oposto a Clístenes. No ano 500 a C negouse a axudar aos xonios contra os persas. Enfrontado co seu colega Demarato, depúxoo valéndose dun oráculo pero, ao descubrirse a fraude, tivo que exiliarse. Chamado outra vez polos espartanos, toleou e suicidouse.

PERSOEIRO

Rei de Esparta (236-219 a C). Continuou a política do seu predecesor Axis IV, co restablecemento das leis de Licurgo, coa represión do luxo e a imposición dunha férrea disciplina. Ocupouse tamén de reformar o exército e nomeou cidadáns de pleno dereito a 4.000 periecos, entre os que repartiu terras. Envelenou o seu colega e nomeou o seu irmán Euclides para compartir a monarquía. Tentou controlar a Liga Aquea e, logo da vitoria de Megalópolis (227 a C), tomou as cidades de Argos e Corinto (223 a C), pero foi vencido en Selasia (221 a C). Fuxiu a Exipto, onde foi encarcerado por Ptolomeo IV Filopátor e logo suicidouse.

CAPITAIS

Capital do nomós de Laconia, situada no Peloponeso, Grecia, na marxe dereita do río Evrótas (12.975 h [1981]). Na época micénica a rexión estaba habitada polos aqueos, que fundaron a primeira cidade a mediados do II milenio a C. No s XII a C o territorio espartano foi invadido polos dorios e a partir do s X, trala fusión das poboacións dorias de cinco aldeas (Kynosura, Limnai, Mesoa, Pitane e máis tarde Amyclas) acadou unha posición de predominio sobre o Peloponeso pola súa organización militar. Dende o s IX a súa estrutura organizouse ao redor de cinco tribos territoriais (obes), ás que pertencían os distintos individuos segundo o lugar de residencia. Por enriba das obes, existían dúas familias que constituían as dinastías que rexían simultaneamente o Estado: os Áxidas, aqueos, e os Euripontidas, dorios. Despois de asegurar o seu dominio sobre Laconia, dende mediados do s VIII a C emprendeu unha política expansionista cos seus veciños (Arcadia e Mesenia) para...

PERSOEIRO

Xefe dos escravos sublevados. Liderou unha revolta na escola de gladiadores de Capua (73 a C) e fuxiu con algúns compañeiros. Incitou os numerosos escravos dos latifundios da Italia meridional a unirse á súa rebelión e incrementou as súas forzas con campesiños libres que perderan as súas terras e veteranos do exército descontentos pola súa situación. Derrotou os lexionarios de C. Claudio Gabrio, dúas lexións do pretor Varilio e asentouse na Campania. Iniciou unha marcha cara ao N, co obxectivo de abandonar Italia, durante a que arrasou numerosas cidades. Malia que derrotou a Casio Longio Varo preto de Módena, volveuse cara ao S e chegou a Lucania. Derrotou a Mummio, legado de Licinio Craso no outono do 72 a C, pero foi cercado polas lexións. Malia que fuxiu en febreiro do 71 a C e derrotou de novo os romanos, as tropas conxuntas de Craso e Pompeio vencérono na Batalla de Silaro.

1. Relativo ou pertencente a Esparta ou aos seus habitantes.

2. Que presenta calidades semellantes ás dos antigos espartanos como a severidade ou a austeridade.

3. Natural ou habitante de Esparta.

4. Individuo do pobo espartano.

1. Relativo ou pertencente ao espartaquismo.

2. Seguidor do espartaquismo.

PERSOEIRO

Político e estadista espartano. Foi éforo e elaborou unha gran parte da constitución que se lle atribúe a Licurgo. Atribúeselle a militarización da vida civil de Esparta e a educación castrense da xuventude. Foi autor do aforismo “Non desexes o imposible” e compuxo poesía con métrica elexíaca. Inclúese dentro do grupo dos Sete Sabios de Grecia.