"Fara" (Contén)

Nome árabe do eclesiástico e escritor siríaco Gregorio Bar Hebreu .

Al Ǧ ifāra.

Confundir ou mesturar cousas sen xeito e sen ningunha orde.

esmigallar.

Antiga cidade estado de Mesopotamia, coñecida como Šuruppak, e situada a 60 km ao L do Éufrates. Segundo os restos localizados nas escavacións realizadas entre 1902 e 1903 e en 1931, o seu poboamento estendeuse dende o IV milenio a C ata finais do III milenio a C.

Antroponimo feminino de orixe escura. Tal vez proceda do xermánico, como hipocorístico dos nomes compostos con *fara-, que indicaba un corpo de expedición formado por un grupo étnico ou familiar; do hebreo, latinizado en Phara ‘frutífera’, ou dunha probable orixe árabe. Santa Fara (ou Burgundofara) foi abadesa no s VII na abadía beneditina de Faremoutiers (Meaux). O seu culto principiou no s XVI, posiblemente traído de Francia por monxes bieitos. A súa festividade celébrase o 3 de abril.

Unidade de capacidade eléctrica derivada do Sistema Internacional (SI). É a capacidade dun condensador eléctrico que posúe unha carga de 1C cando se lle comunica unha diferenza de potencial de 1V: 1F=1C/V. Na práctica, empréganse só os submúltiplos: o microfarad ou millonésima de farad (µF), o nanofarad (nF) e o picofarad (pF).

Cantidade de electricidade necesaria para liberar ou depositar electroliticamente un equivalente-gramo de electrólito. Equivale a 96.489 coulombs.

Cilindro metálico baleiro, conectado a un electroscopio provisto dunha escala graduada, que permite determinar a carga eléctrica dos corpos que se introducen nel.

Produción dunha dobre refracción nun corpo ou nun líquido normalmente isótropo para a luz cando, mediante a acción dun campo magnético apropiado, se produce unha anisotropía.

Caixa pechada de tea metálica, en forma de gaiola, que ten a propiedade de illar o seu interior da influencia dos campos electromagnéticos exteriores.

Lei fundamental do electromagnetismo, descuberta en 1831 e completada en 1945 por Neumann, que establece que, nun circuíto pechado sometido á acción dun campo magnético variable, se induce unha forza electromotriz proporcional á derivada respecto ao tempo do fluxo magnético que abarca o circuíto.

Leis que rexen a condución da electricidade a través de disolucións electrolíticas. A primeira lei di que as masas das substancias que se depositan nos electrodos son proporcionais ás cantidades de electricidade que atravesan a disolución. A segunda lei di que se unha corrente atravesa diversas celas electrolíticas, conectadas en serie, as masas das substancias que se depositan nos electrodos son proporcionais aos equivalentes químicos de cada un destes.