"Filipe II" (Contén)

PERSOEIRO

Rei das coroas de Castela e Aragón (1556-1598), de Portugal (Filipe I; 1580-1596), de Navarra, do Franco Condado, dos Países Baixos, de Sicilia, de Sardeña, do Milanesado e de Nápoles (Filipe I), fillo primoxénito de Carlos I e Isabel de Portugal. Formado nas tarefas de goberno por J. Martínez Silício e J. de Zúñiga, ocupouse desde 1543 da rexencia do país durante as longas ausencias do seu pai. Nese mesmo ano casou con María Manuela de Portugal, da que quedou viúvo ao nacer o seu fillo Carlos de Austria (1545). En 1554 o seu pai casouno coa súa tía, María I de Inglaterra, quen morreu catro anos máis tarde sen darlle descendencia. En 1555, trala abdicación do seu pai, recibiu todos os seus territorios agás os do Sacro Imperio Xermánico. Trala viaxe polos seus territorios europeos (1548-1550) e o xuramento do seu cargo ante as cortes castelás, aragonesas e navarras, trasladouse a Madrid, onde estableceu en 1562 a capitalidade e a corte. O seu reinado caracterizouse por unha marcada tendencia,...

PERSOEIRO

Duque de Borgoña (1363-1404) e conde de Artois, Borgoña, Flandres, Nevers, Rethel (1384-1404) e de Charolais (1390-1404). Feito prisioneiro na Batalla de Poitiers (1356), foi trasladado a Inglaterra, onde permaneceu ata 1360. Casado con Margarida de Flandres (1369), herdou do seu sogro o Franco Condado e Artois e, trala morte do seu irmán, Carlos V de Francia (1380), sucedeuno como rexente do futuro Carlos VI. Enfrontouse ao seu sobriño Luís de Orleans polo ducado de Luxemburgo (1402).

PERSOEIRO

Rei de Francia (1179-1223), fillo de Luís VII e de Adela de Champagne. O seu reinado caracterizouse polos enfrontamentos constantes con Inglaterra, a súa participación na terceira cruzada (1191) e na cruzada contra os albixenses, e pola ampliación dos territorios do reino coas terras gañadas aos ingleses e aos condes de Flandres. Ademais, aumentou a autoridade real ao reducir o poder dos señores feudais, ao crear un consello asesor formado por membros da burguesía e ao reorganizar xudicial, financeira e administrativamente o goberno. Casou con Isabel de Hainaut, herdeira do condado de Artois e nai do seu herdeiro Luís VIII, e trala morte desta casou con Ingeborg de Dinamarca, de quen se divorciou, o que lle valeu o enfrontamento co Papa Inocencio III. Situou a capital do reino en París, onde fundou os Archives de France e construíu os primeiros edificios do Louvre.

PERSOEIRO

Duque de Orleans, de Chartres, de Valois, de Nemours e de Montpensier. Rexente de Francia durante a minoría de idade de Luís XV (1715-1723), durante o seu goberno puxo en práctica unha serie de medidas financeiras que levaron á facenda gala a unha grave crise, que acabou provocando a súa caída.

PERSOEIRO

Duque de Savoia (1496-1497), conde de Bressa e señor de Buguey, fillo do duque Luís I. Mandou asasinar o chanceler do seu pai, G. Valperga, que o acusaba de estar ao servizo do rei de Francia. Combateu, xunto co duque de Borgoña, fronte ao monarca galo, co que pouco despois acabou reconciliándose.

PERSOEIRO

Rei das coroas de Castela, Aragón, Portugal (Filipe II), de Navarra, do Franco Condado, dos Países Baixos, de Sicilia, de Sardeña, de Nápoles (Filipe II) e do Milanesado (1598-1621), fillo de Filipe II e Ana de Austria. Casado en 1599 con Margarida de Austria, nai do herdeiro Filipe IV, foi proclamado rei trala morte do seu pai (1598). Desde o primeiro momento confiou todas as tarefas de goberno ao seu amigo persoal F. Gómez de Sandoval-Rojas, duque de Lerma, que se converteu no enlace entre o Consello de Estado, renovado en 1600, e os restantes concellos da monarquía hispánica. En política exterior, nos primeiros anos do seu reinado continuou co enfrentamento coa monarquía inglesa e cos rebeldes holandeses. En 1601 produciuse o intento fallido de desembarco da flota española en Kinsale (Irlanda), pero a chegada ao trono de Xacobe I Stuart e a actividade diplomática do conde de Gondomar permitiron o asinamento dun tratado de paz en Londres en 1604. O enfrontamento cos rebeldes holandeses...

PERSOEIRO

Príncipe anxevino de Tarento (Filipe II; 1364-1373), de Acaia (1370-1373) e emperador titular de Constantinopla (1364-1373), fillo segundo de Filipe de Nápoles. Sucedeu o seu irmán Roberto. Morreu sen fillos, polo que o seu herdeiro foi o seu primo Xaime del Baus.

PERSOEIRO

Duque de Borgoña (1419-1467) e conde de Flandres. Polo Tratado de Troyes (1420) recoñeceu a Enrique V de Inglaterra como rexente e herdeiro do trono francés, pero despois do Tratado de Arras (1435) recoñeceu a Carlos VII como rei de Francia. Casou primeiro con Micaela de Francia (1409), que lle achegou como dote as cidades de Somme e Boulonnais e gran parte da Picardia, e despois con Bona de Artois (1424) e con Isabel de Portugal (1430). Durante o seu goberno aumentou as súas posesións territoriais e asumiu a administración dos Países Baixos. A prosperidade económica permitiulle favorecer as artes e as letras. Foi o fundador da Orde do Vélaro de Ouro.

PERSOEIRO

Rei de Francia (1270-1285), fillo de Luís IX o Santo e de Margarida de Provenza. Participou en Tunisia na oitava cruzada, na que morreron o seu pai e o seu irmán. A morte dos condes de Toulousse en 1271 permitiulle engadir aos territorios da coroa Poitou, Auvernia, Aunis, o N de Saintonge, o condado de Tolousse e o señorío de Albi. Non obstante , cedeu ao papado o condado de Venaissin e a Inglaterra o Agenais e o S de Saintonge, a cambio de que o soberano inglés se declarase vasalo do rei de Francia. En política exterior apoiou ao seu tío Carlos I de Nápoles no seu enfrontamento co rei aragonés Pedro o Grande e casou ao seu fillo, o futuro Filipe IV de Francia, con Xoana I de Navarra. En 1284 enfrontouse no Rosellón e no Ampurdá a Pedro o Grande, que o acabou batendo no Coll de Panissars.

PERSOEIRO

Rei de Navarra (1328-1343) e conde de Évreux. Casado en 1317 con Xoana II de Navarra, foi proclamado rei de Navarra en 1328, polo que se viu obrigado a renunciar os seus dereitos ao trono francés. Aínda que se enfrontou en varias ocasións co rei castelán Afonso XI, colaborou con este no sitio de Algeciras (1342).