"Gil" (Contén)

PERSOEIRO

Cardeal e político. Chanceler de Castela e Cardeal en Aviñón, nomeado por Clemente Vl (1350). Inocencio Vl encomendoulle a pacificación e reconquista dos Estados Pontificios de Italia. A súa misión consistía en recuperar o patrimonio de San Pedro, caído nunha situación anárquica baixo o dominio de diversos señores italianos. Convocou un Parlamento Xeral en Fano, onde se aprobaron as célebres Constitucións Exidianas, vixentes nos Estados Pontificios ata finais de 1816. O Papa proclamouno “pai e salvador da Igrexa” e encargoulle a Penitenciaría Apostólica (1357-1358). No ano 1360 incorporou definitivamente Boloña aos Estados Pontificios.

GALICIA

Médico. Colaborou sobre temas da súa especialidade en La Idea Moderna. Publicou o folleto de divulgación La profilaxis venérea en el Ejército. Higiene social (1909).

PERSOEIRO

Compositor e director de orquestra francés. Foi discípulo de D. Milhaud, de O. Messiaen e de P. Boulez. Hai que destacar, entre as súas obras: Diaphonies, para dous grupos de doce instrumentos; Sonata pian ‘e forte (1974), para dúas voces e conxunto de cámara; e Une saison en enfer (1980).

PERSOEIRO

Pintor. Pertenceu ao paso entre o Modernismo e o Novecentismo. Estudiou en Barcelona e París. Expuxo en Barcelona en 1900; en Venecia, en 1903 e 1905 (ano en que foi nomeado Mestre da Bienal) e en 1907; en Bos Aires (1910) e en Roma (1911). Tomou parte na exposición do Instituto Carnegie (1924) e na Exposición Internacional de Barcelona (1929). O comezo da súa obra sitúase nunha órbita postimpresionista, pero derivou cara a un preciosismo retórico no que abundaban os temas folclóricos. A partir dos anos vinte dedicouse á paisaxe, especialmente á de Mallorca. Ao morrer, a súa casa de Pollença foi convertida en museo.

PERSOEIRO

Realizadora cinematográfica. Comezou a súa carreira dirixindo curtametraxes e documentais. O seu filme My briliant career (1979) conseguiu once premios do Instituto de cine de Canadá, incluíndo o de mellor directora e mellor película. Coa súa nova versión de Little women (Mulleriñas, 1994) baseada na novela homónima de Louise May Alcott, consolidouse en Hollywood. Dirixiu, entre outros filmes, High tide (En busca do pasado, 1986) e The last days chez nous (Os últimos días nos que permanecemos xuntos, 1992).

XACEMENTOS

Xacemento de Tyrone (Irlanda), situado na aba dun outeiro que domina unha braña. É o asentamento máis antigo do Neolítico irlandés (3650 a C). A súa ocupación continuouse ata o Neolítico final e a época do vaso campaniforme. A análise de pole mostra avances e retrocesos no cultivo do trigo e da cebada.

PERSOEIRO

Político. Foi ministro de Obras Públicas e de Facenda, alcalde de Bogotá e embaixador no Reino Unido e nos EE UU. Líder do Partido Liberal, exerceu a Presidencia do país de 1986 a 1990.

GALICIA

Político e economista. Profesor de Historia Económica na Universidade de Santiago de Compostela. Foi senador pola Coruña do Partido Socialista Obrero Español (PSOE) na segunda (1982-1986) e terceira lexislatura (1986-1989), na que foi membro da Comisión Permanente do Senado, Asuntos Exteriores e Presupostos. Publicou Población, propiedad de la tierra y formación del mercado agrario en Galicia 1900-1930 (1983), Prosperidade e atraso en Galicia durante o primeiro terzo do século XX (1990) e As raiceiras históricas do cooperativismo agrario en Galicia (2013). Así mesmo, realizou un estudo sobre o labor de Cruz Gallástegui e sentou as bases para unha bibliografía sobre a cuestión foral galega. Foi decano da Facultade das Ciencias Económicas e Empresariais da USC entre o 2003 e o 2007, impartindo docencia na área de Historia e Institucións...

PERSOEIRO

Cantante e compositor francés. É autor de cancións de temas moi variados. Así mesmo, foi intérprete e compositor de música para o cine (Casino de Paris, 1957), e autor dunha cantata L’enfant à l’étoile (O rapaz na estrela, 1961) e da Opéra d’Aran (Ópera de Aran, 1962).

PERSOEIRO

Realizador cinematográfico francés. A violencia nos seus filmes policiais é unha das súas principais características. Traballou con Alain Delon. Dirixiu Haro (Xustiza, 1978), Rue Barbare (Rúa Bárbara, 1984), Urgence (Urxencia, 1985), Dancing machine (A máquina que baila, 1990) e Le vent de la toussaint (O vento da santa, 1991).

PERSOEIRO

Escultor. Estudiou en Madrid e Roma. Autor dun gran número de monumentos en València (Marqués de Campo), tivo tamén unha participación importante no conxunto monumental dedicado a Afonso XII situado no Retiro de Madrid. A súa facilidade e a súa seguridade déronlle un gran sentido espectacular e descritivo. Fixo unha síntese ecléctica entre a escultura barroquizante, a de raíz impresionista, cos elementos máis retóricos do Modernismo e unha certa narrativa dinámica, a miúdo dentro do efectismo premeditado e cargado de toques naturalistas. En Santiago de Compostela existen varios exemplos da súa obra en bronce: Lápida do Cardeal Martín de Herrera (1923) ou o Monumento a Montero Ríos. Recibiu a primeira medalla na Exposición de Belas Artes de Madrid en 1884 coa obra Accidente e en 1887 coa estatuta de Ribera doada a València. Foi membro da Academia de San Fernando.

PERSOEIRO

Compositor valón. Está considerado o autor máis interesante da primeira metade do s XV no campo da canción profana. Parafraseou melodías tomadas do gregoriano e fixo moito uso do falso bordón. Compuxo fragmentos de misas, unha vintena de motetes, antífonas, catro magníficats, salmos e himnos.