"Gobi" (Contén)

1. Relativo ou pertencente aos góbidos.

2. Peixe da familia dos góbidos.

3. Familia de peixes actinopterixios da orde dos perciformes, que se caracterizan polo feito de ter o corpo pequeno e fusiforme, os ollos en posición superior e moi xuntos, dúas aletas dorsais, unha caudal redondeada e aletas pelvianas fusionadas por debaixo formando un disco adhesivo. A maioría das especies son mariñas, entre as que existe o gobio, pero tamén inclúe unhas 400 especies de auga doce.

1. Relativo ou pertencente aos gobiesócidos.

2. Peixe da familia dos gobiesócidos.

3. Familia de peixes teleósteos á que pertencen os peixes lapa.

PERSOEIRO

Diplomático e escritor francés. Publicou traballos de erudición e narracións de carácter stendhaliano. Da súa produción destaca Essai sur l’inégalité des races humaines (1853-1855), en que introduce unha interpretación das civilizacións fundamentada nas razas.

PERSOEIRO

Fotógrafo. Coñecido como Franck, inicialmente dedicouse á literatura ata que en 1845 decidiu centrarse na fotografía. Nese ano trasladouse a Barcelona e en 1849 abriu un estudo de daguerrotipos especializado en retratos. A partir de 1854 impartiu clases de fotografía e dedicouse á venda de material fotográfico. Asociouse con Wigle en 1855 e dous anos máis tarde regresou a París, onde deu clases na Escola Politécnica. O seu estudo parisino foi un dos máis coñecidos do Segundo Imperio. Neses anos traballou o negativo de papel e, posteriormente, interesouse polo colodión e os papeis leptográficos.

1. Peixe actinoteripxio perciforme, da familia dos góbidos, de corpo longo, pequeno tamaño, pero cabeza e boca grandes. Viven xeralmente nas costas e rías, aínda que existen especies doceacuícolas, que posúen as aletas ventrais unidas formando un disco adhesivo que lles permite fixarse aos fondos fluviais. A especie máis común é o gobio negro (Gobius niger) que é de color gris con manchas negras e ventre branco.

2. [Gobiu

(Raipur 1922) Bioquímico estadounidense. Estudiou na Universidade de Punjab (Lāhaur) e na de Liverpool, onde se doutorou en 1948. Sintetizou moléculas pequenas de ARN e participou no desciframento do código xenético, razón pola que en 1968 lle outorgaron o Premio Nobel de Fisioloxía e Medicina, xunto con con R. Holley e M. Nirenberg.