"Hernández" (Contén)

PERSOEIRO

Escultor. Inicialmente estivo relacionado co Grupo Parpalló (1957) e, baixo a influencia de Oleiza, Brâncusi e Pevner, recolleu as experiencias informalistas do momento, como manifestan as súas estruturas metálicas retortas. Afastado desta liña, en 1961, concretou a ligazón entre a arte e a comunidade social (La veu d’un poble 1964-65, Monument a l’amor 1965-67, My black brother 1966), reduciu a complexidade da escultura e empregou unha linguaxe pragmática. Ao final dos sesenta, iniciou unha recoñecida fase de experimentación con elementos metálicos; realizou obras cinéticas a partir de materiais comúns (Catalán power 1976) e comezou a facer esculturas de gran formato e monumentos (Monument als Països Catalans, Tárrega 1981). Ao redor de 1980 experimentou con arame. En 1981 concedéuselle o Premio Nacional...

GALICIA

Licenciado en Farmacia pola Universidade de Santiago de Compostela (1929). Proclamada a República, afiliouse ao partido Unión Regional de Derechas ata a súa desaparición no 1937, pasou a militar en FET y de las JONS ata a súa disolución. No ano 1943 nomeárono Xefe do Sindicato Local de Industrias Químicas e logo Xefe Provincial do mesmo; no 1946 é concelleiro da cidade da Coruña e desempeñou a primeira Tenencia da Alcaldía ata o seu cesamento en 1958. Presidente do Colexio Oficial de Farmacéuticos da provincia da Coruña (1937-1968) e Vicepresidente do Consejo General de Colegios Oficiales de Farmaceúticos de España (1959-1966). No eido do xornalismo foi redactor deportivo de Radio La Coruña e posteriormente de Radio Nacional de España, ata 1983 e colaborou en La Voz de Galicia, El Ideal Gallego e diversas revistas como Farmacia Nueva ou Revista del Instituto de Estudios Coruñeses José Cornide. Ligado ao mundo deportivo, en 1950 noméano Presidente da Federación...

GALICIA

Licenciado en Filoloxía Hispánica pola Universidade de Santiago de Compostela e en Filoloxía Galego-Portuguesa pola Universidade da Coruña. É secretario das Irmandades da Fala da Galiza e Portugal e pertence aos consellos de redacción das revistas O Ensino, Cadernos do Povo e Nós, onde publicou artigos sobre literatura e sociolingüística. Investigador da literatura medieval galego-portuguesa, especializouse nos xéneros menores. Publicou dúas edicións anotadas de Queixumes dos Pinos e de Cantares Gallegos, de Eduardo Pondal e Rosalía de Castro, respectivamente, e os poemarios Livro do caminho (1989), e O País dos Nevoeiros (1995). Xunto con Roberto Cordovani e Iolanda Aldrei, escribiu a peza teatral Eva Perón (1994), Premio Compostela de Teatro en 1995.

PERSOEIRO

Compositor e director de orquestra. Realizou estudios musicais en Madrid da man de Emilio Arrieta e, posteriormente, dirixiu a Ópera del Teatro Real e a Ópera de la Unión Artística Musical, e foi director do Conservatorio de Madrid. A súa produción comprende óperas (La Dolores, Guzmán el Bueno), gran número de zarzuelas (La verbena de la Paloma, La bien plantá, El clavel rojo), un oratorio e diversas obras de música sinfónica, de cámara e vocal.

PERSOEIRO

Pintor, gravador e tratadista arxentino. Estudiou en Rosario e París. Cultivou a paisaxe, o retrato e a natureza morta. O seu realismo recibiu a influencia dos fauves. Escribiu Diario de un pintor (1932), El grabado, historia y técnica (1943) e unha monografía sobre Daumier (1945).

PERSOEIRO

Pintor e escenógrafo. Traballou en numerosas montaxes de grupos galegos como Teatro da Mari-Gaila, a Compañía Luís Seoane, Teatro do Noroeste, Teatro do Atlántico, así como no Centro Dramático Galego. Entre as súas escenografías poden contarse as dos espectáculos Woyzeck (1984), Xoana (1985) e Rei Lear (1990). No ano 1997 recibiu o Premio María Casares á mellor escenografía polo espectáculo Noite de Reis.

PERSOEIRO

Pintor. Comezou a súa formación no obradoiro de Joaquín Bécquer e, posteriormente, estudiou en Italia. En 1847 instalouse en Madrid. Destacado retratista, foi pintor de cámara de Isabel II. No Museo de Viveiro consérvase un retrato de Pastor Díaz (1864), ministro de Isabel II.

PERSOEIRO

Profesor e escritor. Licenciouse en Filosofía e Letras. Codirector da revista Nós, é membro do consello de redacción da revista Agália. Escribiu Sobre o acordo ortográfico desde a Galiza (1987) e Luzes e espirito (1990).

GALICIA

Xeógrafo. Profesor titular de Xeografía Humana na Universidade de Santiago de Compostela, centrou a súa actividade investigadora nos estudios demográficos e, posteriormente, na xeografía do turismo. Da súa produción bibliográfica, que o converteu en referencia fundamental da demografía galega, destacan Dinamismo y estrutura de la población en la provincia de Pontevedra. 1900-1970 (1974) e Tres millóns de galegos (1990).

GALICIA

Político. Licenciado en Filosofía e Letras, foi membro do Comité Nacional Galego do PSdeG-PSOE, portavoz da executiva da agrupacion socialista en Vigo e deputado no Congreso (2000).

GALICIA

Médico e político. Licenciado en Medicina e Cirurxía, especializouse en Saúde Pública. Foi xefe provincial de Sanidade nas provincias de Pontevedra e A Coruña e foi o primeiro conselleiro de Sanidade do goberno autónomo de Galicia, cargo que ocupou novamente desde 1996. Formou parte da executiva galega do Partido Popular, grupo político polo que foi elixido para representar a Galicia en diversos cargos públicos, como deputado no Parlamento de Galicia na II, III e V lexislaturas (1985-1993), deputado no Congreso durante a VI lexislatura (1996) e senador na IV e V (1990-1996). Académico da Real Academia de Medicina e Cirurxía de Galicia, foi presidente da Asociación do Corpo Médico de Sanidade Nacional, socio fundador da Asociación Cidadá de Loita contra a Droga da Coruña e posúe a Encomienda con Placa da Orden Civil de Sanidad.

PERSOEIRO

Xurista e político. Doutor en Dereito, foi catedrático de Dereito Civil da Universidad Complutense de Madrid. Foi senador por designación real e presidente das Cortes Generales Constituyentes (1977-1979). Presidiu o Consejo de Estado (1982-1986), o Consejo General del Poder Judicial, o Tribunal Supremo (1985-1986) e a Real Academia de Jurisprudencia y Legislación. Das súas obras destaca Reflexiones sobre el derecho foral y la unificación del derecho (1955).

PERSOEIRO

Poeta. Autodidacta, despois de dúas estadías en Madrid (1931 e 1934) relacionouse con Jorge Guillén, Pablo Neruda e Vicente Aleixandre, que lle facilitaron o acceso ás publicacións Cruz y Raya, Caballo Verde e Revista de Occidente. Durante a Guerra Civil foi comisario de cultura do batallón de El Campesino e colaborou en El Mono Azul, Hora de españa e Nueva Cultura. En poesía escribiu Perito en lunas (1933), El rayo que no cesa (1936), Viento del pueblo (1937), El hombre acecha (1939), Cancionero y romancero de ausencias: 1938-1941 (1958), e en teatro, Quién te ha visto y quién te ve (1934) e Los hijos de la piedra (1935).

PERSOEIRO

Pintor e escultor. Coñecido como Manuel Mompó, a súa obra, inicialmente figurativa, foise simplificando ata chegar a unha linguaxe gráfica elemental e colorista, de signos flotantes colocados sobre fondos brancos. A partir de 1975 cultivou tamén a escultura, utilizando sobre todo metacrilatos e pranchas de ferro ou aceiro. Recibiu o Premio Nacional de Artes Plásticas en 1984.

PERSOEIRO

Pintor. Nos seus inicios cultivou un expresionismo tráxico, cunha evidente carga étnica e social, que foi simplificando. O impulso informal deu paso a unha figuración xeométrica e calculada, onde os fondos e os campos lisos son presididos por elementos solitarios. Posteriormente, dispuxo os obxectos illados sobre unha cuadrícula e introduciu elementos de medida, sinais e acoutacións na súa obra. Finalmente, pintou con trazos máis soltos e libres e preferiu as entoacións suaves. Da súa obra destaca Flor amb límits verds (1996).

GALICIA

Profesor titular de Comunicación Audiovisual na facultade de Ciencias da Comunicación da Universidade de Santiago de Compostela. Exerceu a crítica cinematográfica nas revistas Cambio 16, Fotogramas, Cinema 2002, Casablanca e Guía del Ocio, e nos xornais Mundo Obrero e El Imparcial. Foi asesor do programa de RTVE La noche del cine español e guionista do programa cultural Nombres de ayer, nombres de hoy, na década de 1980. Das súas publicacións destacan El cine de autor en España (1978), El último austrohúngaro, conversaciones con Berlanga (1981), El cine de Elías Querejeta (1986), Cine e literatura, a especificidade da imaxe visual (1993), Historia comparada del periodismo en prensa, radio y televisión (1996) e Discurso del pudor en la comunicación (1999).

PERSOEIRO

Xeólogo. Foi profesor na Universidad de Madrid e xefe da sección de xeoloxía e paleontoloxía do Museo Nacional de Ciencias Naturales. Escribiu numeros traballos de xeoloxía, principalmente sobre os terreos sedimentarios da Meseta, dos que destacan “Elementos geográficos geológicos de la Península Ibérica”, “Edad y origen de la cordillera Central” e “Estudio geológico de Lanzarote y de las islas Canarias”. Considérase o pai da xeoloxía moderna en España.

PERSOEIRO

Xeólogo. Doutorouse na especialidade de Ciencias Naturais pola Universidad de Madrid en 1920. Ocupou importantes cargos técnicos e obtivo numerosos nomeamentos e distincións internacionais. Entre a súa ampla relación de publicacions atópanse, referidas á xeoloxía de Galicia, Huellas glaciares en la Sierra de Queija (1949), Geomorfología de la cuenca media del Sil (1949), El glaciarismo cuaternario de la Sierra de Queija (1958), Formación pliocena detrítica en el litoral lucense (1967) e Datos fisiográficos en relación con el balneario de Caldelas de Tuy (1968).

GALICIA

Pintor. Formouse no taller de ourivería e esmaltes da súa familia e licenciouse en Belas Artes. A súa obra, entre outras paisaxes e mariñas onde ao fondo se albiscan arquitecturas, é de carácter realista. Gusta das luces crepusculares e dos tons dourados e grises. Realizou a súa primeira mostra en 1990 e desde entón expuxo a súa obra en diversas cidades e participou en mostras colectivas.