Hernández i Pijuan, Joan

Pintor. Nos seus inicios cultivou un expresionismo tráxico, cunha evidente carga étnica e social, que foi simplificando. O impulso informal deu paso a unha figuración xeométrica e calculada, onde os fondos e os campos lisos son presididos por elementos solitarios. Posteriormente, dispuxo os obxectos illados sobre unha cuadrícula e introduciu elementos de medida, sinais e acoutacións na súa obra. Finalmente, pintou con trazos máis soltos e libres e preferiu as entoacións suaves. Da súa obra destaca Flor amb límits verds (1996).

Cronoloxía