"Mut" (Contén)

1. 1. Arco do horizonte contado desde o punto cardinal N ou S ata a vertical do astro.

   2. acimut astronómico

      Arco do horizonte que vai desde o punto cardinal N, para o observador situado no hemisferio sur, ata a vertical do astro. Compútase de 0° a 180°. Recibe o nome de oriental, se o astro está situado no L do meridiano do observador, e occidental, se está situado no O deste meridiano.

   3. acimut náutico

      Arco do horizonte, computado desde o N e cara ao L ata a vertical do astro. Compútase de 0° a 360°.

   4. acimut náutico por cuadrantes

      Arco do horizonte computado desde o punto cardinal N ou S ata a vertical do astro. Compútase de 0° a 90°. O punto de orixe e a dirección indícanse coas letras representativas de cada un dos puntos cardinais.

2. No rexistro de sinais eléctricos sobre cinta magnética, ángulo que forma o entreferro da cabeza de rexistro ou de reprodución coa perpendicular á dirección de avance da cinta magnética.

3. Fixados unha antena determinada e un punto calquera, ángulo formado entre a dirección desde este punto ata a antena e a dirección do meridiano.

4. Ángulo comprendido nun plano horizontal, formado por un plano visual que pasa por un punto e unha dirección fixa; esta dirección é a determinada polo radio do círculo graduado do goniómetro, que pasa pola orixe deste círculo.

1. Relativo ou pertencente ao acimut.

2. 1. Goniómetro empregado para medir acimuts. Se o colimador é de alidada de pínula, o acimutal recibe o nome de pantómetro e, se é de anteollos, o de acimutal de anteollos.

   2. acimutal de anteollos

      Acimutal con colimador de anteollos.

1. 1. Arco do horizonte contado desde o punto cardinal N ou S ata a vertical do astro.

   2. acimut astronómico

      Arco do horizonte que vai desde o punto cardinal N, para o observador situado no hemisferio sur, ata a vertical do astro. Compútase de 0° a 180°. Recibe o nome de oriental, se o astro está situado no L do meridiano do observador, e occidental, se está situado no O deste meridiano.

   3. acimut náutico

      Arco do horizonte, computado desde o N e cara ao L ata a vertical do astro. Compútase de 0° a 360°.

   4. acimut náutico por cuadrantes

      Arco do horizonte computado desde o punto cardinal N ou S ata a vertical do astro. Compútase de 0° a 90°. O punto de orixe e a dirección indícanse coas letras representativas de cada un dos puntos cardinais.

2. No rexistro de sinais eléctricos sobre cinta magnética, ángulo que forma o entreferro da cabeza de rexistro ou de reprodución coa perpendicular á dirección de avance da cinta magnética.

3. Fixados unha antena determinada e un punto calquera, ángulo formado entre a dirección desde este punto ata a antena e a dirección do meridiano.

4. Ángulo comprendido nun plano horizontal, formado por un plano visual que pasa por un punto e unha dirección fixa; esta dirección é a determinada polo radio do círculo graduado do goniómetro, que pasa pola orixe deste círculo.

PERSOEIRO

Político e economista turco. En 1924 fundou o Banco Is, en 1932 foi ministro de Economía e entre 1937 e 1939 primeiro ministro. Logo de fundar o Partido Democrático (1945), foi elixido Presidente da República en 1950 e reelixido en 1954 e en 1957. Foi derrocado por un golpe de estado militar no 1960 e condenado a morte por alta traición en 1961, pena que lle foi commutada pola de cadea perpetua. En 1964 foi posto en liberdade e, en 1966, amnistiado.

1. Elemento metálico de número atómico 83 e peso atómico 208,980, que pertence ao grupo 5B da táboa periódica, de cor branca brillante (cando é puro) tirando a rosada, de moi pouca condutividade térmica (a máis baixa de todos os metais, agás o mercurio). É o metal máis diamagnético, o que presenta maior efecto Hall, o de coeficiente de dilatación térmica máis negativo e o que presenta maior aumento de volume ao solidificarse. Foi illado en 1737 por Hillot, malia que J. H. Pott e T. O. Bergman son considerados os seus descubridores científicos. Constitúe o 3·10 -6 % da codia terrestre e ocupa, por orde de abundancia, o lugar 73 entre os elementos. Aparece en estado puro ou combinado con algúns minerais. Os minerais máis explotables dos que se pode obter o bismuto son a bismutina (sulfuro de bismuto) e a bismita (óxido de bismuto). Orixinalmente, obtíñase por torrefacción redutora a pouca temperatura. Na actualidade case todo o bismuto se obtén como subproduto doutras metalurxias....

2. Po branco amorfo, de olor semellante ao alcanfor, insoluble en auga e soluble en alcohol e aceite. De acción antiséptica, é adecuado para combater as amigdalites e outras afeccións farínxeas.

3. Cristais lustrosos higroscópicos, que se presentan en forma de pentahidrato. Constitúe o composto máis importante do bismuto, tanto polo seu uso directo (en pinturas, medicamentos, etc) como por usarse na preparación de moitos outros compostos.

4. Po branco cristalino, soluble en ácido e insoluble en auga, que se obtén por hidrólise do cloruro de bismuto. Empregouse na elaboración de fármacos, pigmentos e perlas artificiais.

5. Trióxido de bismuto que se encontra na natureza en forma do mineral chamado bismita e que se obtén por descomposición térmica do carbonato ou do nitrato de bismuto. Emprégase na preparación de fármacos, para colorear esmaltes e en vidros refrinxentes.

6. Denominación non sistemática do carbonato básico de bismuto. Utilízase como astrinxente, antiácido e absorbente, e a súa opacidade aprovéitase para a exploración radiolóxica.

7. Denominación non sistemática do sal de bismuto básico do ácido gálico. Emprégase como antidiarreico e como protector e secante en úlceras e feridas.

8. Nome non sistemático do dihidroxinitrato de bismuto. Ten forma de po branco, formado por cristais moi pequenos, inodoros, case insípidos, insolubles en auga e en alcohol. De acción antiácida e absorbente, emprégase en farmacia, perfumería, cosmética, esmaltes cerámicos, etc.