"Onán" (Contén)

1. Que soa alto.

2. Marcado pola énfase.

1. Que evita a detonación.

2. Substancia que, engadida á gasolina, evita nos motores de explosión, a detonación espontánea mesmo a compresións elevadas. O máis utilizado é o tetretilchumbo, produto que actúa interrompendo as cadeas de reacción e ao cal se suman algúns hidrocarburos haloxenados para evitar a deposición do chumbo e do óxido de chumbo no motor.

1. Correspondencia dun son con outro.

2. Entre dúas ou máis palabras, igualdade das vocais tónicas nas agudas e das vocais tónicas, e a última vogal átona nas graves e nas esdrúxulas, prescindindo dos outros sons que seguen á vogal tónica, tanto se son vocais como se son consonantes. Non contan entón para a asonancia, as vocais postónicas internas das palabras esdrúxulas nin as semivocais dos ditongos.

PERSOEIRO

Mestre de obras e escultor románico italiano. En 1186 realizou as portas da catedral de Monreale (Sicilia) e, en 1180, os batentes da porta da capela de San Ranieri, na catedral de Pisa.

1. Estado de calma no mar ou no tempo que resulta propicio para a navegación.

2. Tempo meteorolóxico de temperatura suave, sereno e tranquilo.

3. Situación de prosperidade económica ou social.

4. Tranquilidade de espírito.

CIDADES

Cidade da provincia de Ch’ungch’ ǒ ng Meridional, na República de Corea, situada ao S de Seúl (330.259 h [1995]).

PERSOEIRO

Arqueólogo e historiador da arquitectura norteamericano. Foi profesor de arquitectura na Harvard University (1920-1955). Entre as campañas arqueolóxicas que dirixiu destacan as escavacións realizadas na abadía de Cluny (1928-1950) e no Santo Sepulcro de Xerusalén (1938-1955). Os seus estudios sobre a catedral de Santiago de Compostela reflectíronse en The early architectural history of the cathedral of Santiago de Compostela (A temperá historia arquitectónica da catedral de Santiago de Compostela, 1926). Escribiu tamén Caroligian and romanesque architecture from 800 to 1200 (Arquitectura carolinxia e románica do 800 ao 1200, 1959).

1. Calidade dun intervalo ou dun acorde que produce un efecto de afirmación e repouso por mor da fusión dos sons que o constitúen. Trátase dun concepto relativo que variou ao longo dos séculos. Para os pitagóricos, avaliábase segundo as relacións numéricas entre as lonxitudes dos sons que as constitúen. Segundo a harmonía tradicional, a orde de perfección decrecente das consonancias é a oitava, única consonancia absoluta, a quinta e a súa inversión (a cuarta xusta), a terceira maior, a terceira menor, a sexta maior, a sexta menor, etc.

2. Calidade das cousas que se combinan entre si con conformidade ou que gardan correspondencia lóxica.

3. Repetición dos mesmos sons vocálicos e consonánticos a partir da última vocal tónica dun grupo de dúas ou máis palabras. Nos textos en verso, dá lugar á rima consonante, mentres que na prosa o efecto se consegue mediante a reiteración sistemática de certos sons, que buscan incidir nunha idea ou marcar unhas determinadas contraposicións de elementos. Xunto coa asonancia, modelo de rima que tan só repite os sons vocálicos a partir da ultima vogal tónica, o seu cultivo remóntase á literatura latina, principalmente medieval.

1. Relativo ou pertencente á consonancia.

2. Relativo ou pertencente ás consoantes.

3. Aplícase ao fonema que posúe as características dunha consoante.