"Orio" (Contén)

1. Elemento decorativo que consiste nunha pequena bóla de vidro aburatada. Normalmente ten diversas cores, vai combinada ao chou con outras e na súa disposición emprégase un arame ou fío no que vai ensartada formando parte dun conxunto.

2. Colar, pendentes, pulseira ou calquera outro adorno feito con esas pezas.

3. Atavíos empregados como adorno na vestimenta feminina, especialmente nas pezas do traxe tradicional como o dengue ou o mantelo. Tamén serven para decorar utensilios e trebellos caseiros.

4. Adorno insignificante, de pouco valor ou consideración.

1. Que acompaña ou depende do principal ou que se une ao principal por accidente.

2. Anexo ou complemento dunha cousa que non constitúe o corpo principal.

3. 1. Obxecto (normalmente con carácter instrumental) ou dereito que acompaña a outro principal, do que depende a súa existencia.

   2. obriga accesoria

      Obriga que pola súa existencia presupón outra principal, da que depende, que, normalmente, ten a función de asegurar o seu cumprimento ou completala nos seus efectos.

   3. pena accesoria

      Pena que acompaña necesariamente á pena principal por disposición da lei.

4. Cada un dos pequenos elementos ou detalles que completan o paramento da decoración, usados especialmente a efectos de composición.

5. Cada un dos aparellos que empregan os artistas do circo para presentar os seus números.

6. 1. Elementos engadidos a unha cámara fotográfica para mellorar a calidade das fotografías ou para introducir efectos especiais.

   2. ...

1. Relativo ou pertencente á acusación, especialmente nun proceso penal.

2. Procedemento para perseguir e xulgar os delitos, oposto ao sistema inquisitivo. Esixe, como elementos esenciais, acusación concreta, publicidade no proceso, igualdade de dereitos e obrigas entre a acusación e a defensa, liberdade para o acusado ata a sentenza definitiva, posible impugnación por calquera motivo da sentencia, etc. A lexislación española aceptou o sistema acusatorio na fase do xuízo oral ou plenario, mantendo o inquisitivo na do sumario.

PERSOEIRO

Bispo de Lugo que destacou pola súa tendencia altruísta a prol dos pobres, para os que crearía na capital luguesa a casa das Hermanitas de los Pobres. Fundou tamén o Seminario Maior de xeito que o edificio antigo quedou como sede do convento franciscano. En 1909 foi nomeado Arcebispo de Burgos e en 1911, ao ser designado titular da Sé de Toledo, recibiu o capelo cardenalicio como Primado de España.

1. Pertencente ou relativo á alcabala.

2. Libro no que figuraban as leis e ordenanzas relativas á forma na que debían repartirse e cobrarse as alcabalas.

3. Lista para a repartición e cobro de alcabalas.

4. Territorio no que se cobraban ou se pagaban as alcabalas.

1. Que depende dun acontecemento incerto ou dunha continxencia.

2. Dise do contrato no que á prestación segura dunha parte correspóndelle unha prestación incerta doutra (renda vitalicia) ou na cal a incerteza afecta a ambas as dúas partes (a aposta).

3. 1. Dise dun acontecemento que non se pode asegurar que se producirá ou que se pode producir de diversas maneiras.

   2. variable aleatoria Variable que pode recibir diversos valores numéricos que dependen do azar.

4. música aleatoria

PERSOEIRO

Dramaturgo italiano. Despois de viaxar por toda Europa, intentou rematar a traxedia inacabada Cleopatra, que o fixo consciente da súa falta de dominio do idioma italiano. Decidiu dedicarse á lectura dos clásicos renacentistas e escribiu nunha primeira época as dezanove traxedias (1776-1786), que o converteron no máis importante dramaturgo do neoclasicismo italiano e nun profeta da independencia e da unidade peninsulares: Filippo, Polinice, Virginia, Agamennone, Oreste, Rosmunda, Attavia, Timoleone, Merope, Maria Estuarda, La congiura del Pazzi, Don Garzia, Saul, Agide, Sofonisba, Bruto primo, Mirra e Bruto secondo. Nunha segunda época marcada polo escepticismo irónico, escribiu as Satire (1796) e as Commedie así comoescritos poéticos e políticos de carácter ilustrado. Traduciu os clásicos gregos e latinos e conseguiu elaborar un idioma culto, que serviu de fundamento aos escritores italianos do s XIX.

PERSOEIRO

Compositor italiano. Tenor da Capela Pontificia en tempos de Urbán VIII. Escribiu o Miserere que durante moito tempo fora propiedade intelectual exclusiva da Capela Sixtina, ata que Mozart o transcribiu de memoria no ano 1770, despois de tan só dúas audicións.

1. Que produce alucinacións.

2. Concepto co que a escola francesa de psiquiatría designa unha forma clínica do delirio crónico caracterizada pola importancia e pola intensidade das alucinacións. Despois dun período de inquedanza e de recelo, a enfermidade entra na fase de automatismo mental.