"Pori" (Contén)

polimixina B.

Acción e efecto de alporizarse.

Xénero de bolboretas da familia dos piéridos. En Europa ten como representante a especie A. crataegi que se caracteriza por ter ás brancas con nerviación escura e que na fase larval se alimenta especialmente das follas do estripeiro; en Galicia está presente especialmente no sueste e na área de montaña oriental.

Palabra grega, que significa ‘ausencia de camiño’, empregada polos filósofos gregos da Antigüidade para designar aqueles problemas que presentan unha dificultade lóxica insuperable.

Formación do gametófito directamente do tecido vexetativo do esporófito, sen formación previa de esporas.

Conxunto de células que se diferenza e orixina o tecido esporóxeno.

polimixina.

Cada un dos compostos P1, P2, P3, P4, P5, que se obteñen dos fungos do xénero Cephalosporium, todos eles solubles en disolventes orgánicos agás a cefalosporina-N, máis coñecida como penicilina-N, soluble en auga. Da cefalosporina-C obtense, por hidrólise, o ácido 7-aminocefalosporánico, do que derivan as cefalosporinas semisintéticas, activas contra as bacterias Gram-negativas e os estafilococos resistentes á penicilina. Este antibiótico, de amplo interese medicinal, actúa inhibindo a biosíntese das paredes bacterianas.

Nome xenérico dun grupo de metabolitos bioloxicamente activos producidos polo Tolypocladium inflatum e outros fungos imperfectos. Identificáronse nove ciclosporinas diferentes, nomeadas do A ao I; pola súa importancia destacan a ciclosporina C e, sobre todo, a ciclosporina A, dous oligopéptidos cíclicos non-polares con actividade inmunosupresora, antifúnxica e antiinflamatoria. A ciclosporina A é unha droga inmunodepresora específica dos linfocitos T, pero non perturba globalmente a resposta inmunitaria. Descubriuna o inmunólogo francés J. F. Borel en 1972. Desde 1980 estendeuse considerablemente o seu uso, demostrouse a súa eficacia para prever e combater o rexeitamento dos órganos transplantados e abriu grandes perspectivas no tratamento de enfermidades de orixe autoinmunitaria. Empregouse tamén experimentalmente no tratamento da SIDA. En doses altas ou inadecuadas a ciclosporina A ten efectos nefrotóxicos e pode orixinar tumores no tecido linfático.

Acción de contemporizar.

Que ou quen contemporiza.

Acomodarse ao gusto ou ditame alleo por algún fin particular. OBS: Constrúese coa preposición con.

Obra fundamental de Andrés Vesalio publicada en Basilea en 1543, que constituíu o primeiro tratado científico de anatomía humana e no que se expresa que a anatomía ten que considerarse a base da medicina. Estableceu unha crítica aberta ás concepcións, procedementos e erros de Galeno, feito que supuxo a destrución da visión medieval do home. A obra está dividida en sete libros: no libro I describe os ósos, as cartilaxes e as articulacións; no libro II, os músculos e os ligamentos; no libro III, o aparato circulatorio; no libro IV, o sistema nervioso periférico; no libro V, os órganos abdominais e xenitais; no libro VI, os órganos da cavidade torácica, entre os que están o corazón e os pulmóns; e no libro VII, o cerebro. Cada libro conta cunha serie de ilustracións nas que se observa a coordinación lograda entre as descricións do anatomista e a representación gráfica das preparacións confiadas ao gravador.

Introduce unha oposición ou puntualización a algo que se dixo anteriormente.