"RC" (Contén)

1. Oco propio do gando bovino situado entre as costelas e os cadrís.

2. Zoca de madeira.

3. Zoca de coiro sen curtir ou caucho que cobre a planta do pé e vai cinguida á perna cunhas correas despois de se cruzaren na empeña e no nocello.

PERSOEIRO

Aristócrata e estadista aragonés. Foi Capitán Xeneral de València (1763-1766) e Presidente do Consello de Castela, cargo dende o que dirixiu a política do reino. Impulsou as reformas ilustradas, o regalismo e a expulsión dos xesuítas; favoreceu a actuación dos golillas, que dirixía o conde de Floridablanca, aos que se enfrontou máis tarde como xefe do partido aragonés. Como embaixador en París (1773) desenvolveu unha política belicista contra Gran Bretaña, que dá os seus froitos na Guerra da Independencia Norteamericana e a consecuente Paz de Versalles (1783). De regreso á Península (1787), forzou a destitución de Floridablanca, a quen substituíu como Primeiro Secretario de Estado (1792). A súa actitude neutral, nun momento en que a oposición a Francia era moi forte, e ilustrada provocou a súa destitución (1792) e encadeamento (1794). Logo da súa liberación (1795), instalouse en Epila, onde desenvolveu unha serie de reformas locais.

PERSOEIRO

Político e eclesiástico aragonés. Cara ao 1823 foi nomeado Bispo de León e en 1825 Conselleiro do Estado. Aliouse cos carlistas e chegou a ser aspirante a Primeiro Ministro do Goberno. No ano 1839 tivo que exiliarse.

PERSOEIRO

Historiador e teólogo xesuíta. Foi mestre de teoloxía en Salamanca. Dedicouse aos estudios históricos, dentro dos que cómpre salientar Los reyes de Aragón en anales históricos (1682-1684).

1. Rodear cos brazos ou as mans.

2. Conter ou comprender no seu seo certa cousa.

3. Acadar coa vista.

4. Atender ou facer varias cousas a un tempo.

PERSOEIRO

Escritor do grupo dos xeorxianos. Foi autor de obras de poesía, teatro e ensaio.