"Raimon" (Contén)

PERSOEIRO

Crítico de arte, xornalista e escritor. Foi redactor de L’Avenç e crítico de arte en La Vanguardia e La Veu de Catalunya. Con Rusiñol defendeu o movemento da arte pola arte e converteuse nun dos iniciadores do modernismo catalán. Loitou contra a pintura histórica e costumista, e defendeu o impresionismo e o prerrafaelismo. Escribiu a novela Els sots feréstecs (As fochas salvaxes, 1901), coa que iniciou o naturalismo rural, e as coleccións de contos Les multituds (As multitudes, 1906) e o Llibre d’històries (Libro de historias, 1909).

PERSOEIRO

Arquitecto. Discípulo de Francesc Galí, formouse na Escola Tècnica Superior d’Arquitectura de Barcelona (1926). Construíu, xunto con Pelai Martínez, o Palau de les Arts Gráfiques da Exposición Internacional de Barcelona (1929) e fixo o vestíbulo da Estació de França. En 1933 asociouse ao Grup d’Arquitectes e Técnics Catalans per al Progrés de l’Arquitectura Contemporània (GATCPAC). Realizou, entre outras obras, a casa Espona (1934-1935) e a casa Cardenal (1935-1940), rematou a igrexa de Montserrat en Barcelona e restaurou a sala capitular do mosteiro de Sant Joan de les Abadesses (1948-1963).

PERSOEIRO

Arquitecto italiano. Diplomado pola Accademia di Venezia, foi un dos representantes do modernismo italiano. Proxectou o monumento a Víctor Manuel en Roma (1884) polo que recibiu un premio, e realizou o palacio da primeira exposición de belas artes de Venecia (1887). Viviu en Turquía, onde foi arquitecto xefe do sultán Abdülhamit II (1892). Realizou numerosos edificios para a exposición de Turín de 1902 e, coa construción da casa do concello de Udine (1908), retornou ás formas académicas.

PERSOEIRO

Xeneral e escritor militar italiano, príncipe de Montecucoli. Conseguiu os cargos máis importantes nas guerras do Sacro Imperio Romano-Xermánico: a Primeira Guerra Nórdica (1658-1660) e, sobre todo, a guerra contra os turcos (1661-1664). Escribiu diversos tratados, dos que destaca Della guerra col Turco in Ungheria (1670).

FILOSOFOS

Filósofo e teólogo. Ordenado sacerdote en 1946, foi profesor en Madrid, Roma e Nova York, e desde 1972 foi profesor de filosofía comparada de relixión e de historia das relixións en Santa Barbara (California). Das súas obras destacan Kultmysterium in Hinduismus und Christentum (1964), Religión y religiones (1965), The Trinity and the Religious Experience of Man (1973), Paz y desarme mundial (1991, primeiro premio de ensaio Antonio Machado) e El silencio de Buddha: introdución al ateismo religioso (2001).

PERSOEIRO

Baixo italiano. Debutou en 1964 no papel de Colline en La Bohème. Dotado dunha amplitude e beleza vogal que lle permite cantar tamén na tesitura de barítono, en 1978 adquiriu un gran renome como protagonista do Don Giovanni de Mozart, na versión cinematográfica de J. Losey.