"Rilo" (Contén)

Líquido que ferve a 81,6°C, co punto de inflamabilidade en 12,8°C e de constante dieléctrica E=38’8 a 20°C. Disolve diversos sales inorgánicos. É velenoso. Obtense por deshidratación da acetamida. Emprégase en síntese orgánica e como disolvente.

Líquido volátil, tóxico, moi inflamable, que se polimeriza en presenza de peróxidos, para dar un dímero de fórmula NCCH2CH2C(=CH2)CN. Obtense facendo reaccionar o amoníaco sobre a acroleína obtida oxidando o propileno, ou facendo reaccionar o propileno co óxido nítrico procedente da oxidación do amoníaco. As aplicacións máis importantes do acrilonitrilo son a fabricación de fibras acrílicas e modacrílicas; a fabricación de resinas ABS e de acrilonitrilo-estireno; a fabricación de caucho nitrilo e a cianoetilación dos tecidos de algodón.

Líquido empregado para preparar a hexametilendiamina, materia prima do nailon 66 e do nailon 610.

Produción de sons anfóricos ao falar.

Excrecencia que se forma nalgunhas sementes e que ás veces cobre dunha forma máis ou menos completa a súa superficie, como a do teixo.

Designación xenérica dos grupos que resultan da eliminación dun hidróxeno nun hidrocarburo aromático. Os arilos simbolízanse mediante as letras Ar. O grupo arilo derivado do benzol denomínase fenilo e os outros grupos arilo derivados de hidrocarburos aromáticos monocíclicos denomínanse como fenilos substituídos. No caso dos hidrocarburos aromáticos policíclicos condensados, os grupos arilo denomínanse engadindo o sufixo -nilo ao nome do hidrocarburo.

Radical univalente de fórmula AuO.

San Carlos de Bariloche.

Nome trivial do grupo alquil-arílico de fórmula (C6 H5)2 CH-.

Aceite incoloro de olor a améndoas, soluble en auga quente, en alcohol e en éter. Prepárase por quentamento de bencenosulfonato sódico con cianuro sódico. É moi tóxico e emprégase na obtención dalgúns fármacos, colorantes, solventes, etc.

Silicato de aluminio e berilio, de fórmula Be3Al2Si6O18. Pedra preciosa que cristaliza na clase holoédrica hexagonal. As variedades máis importantes son a esmeralda e a augamariña. Outras variedades son o heliodoro (amarelo), a morganita (rosa), a goshenita (incolora) e o berilo verde. A súa dureza é de 8, e o peso específico de 2,67-2,80. Ten unha orixe principalmente pneumatolítica. Emprégase para a obtención do berilio.

Forma que consiste en dúas pirámides de doce caras, unidas polas súas bases.

Fosfato de berilio e sodio, de fórmula NaBe(PO4). Cristaliza no sistema monoclínico. É incoloro, branco ou amarelo pálido. Ten dureza 5,5-6 e peso específico 2,81.

Radical acilo derivado do ácido butírico.

Substancia que actúa sobre o sistema regulador renina-anxiotensina-aldosterona, inhibindo a acción do enzima ACE-peptidildipéptido-carboxi hidrolasa, que controla a conversión da anxiotensina I e a anxiotensina II, provocando unha diminución da presión sanguínea. En terapéutica emprégase para combater a hipertensión.