"Rose" (Contén)

Escasa ou nula formación de excrementos.

Perda total ou parcial da visión dun ollo ou dos dous, en especial cando aparentemente non existe sinal de alteración ocular senón que está producida por lesión na retina, no nervio óptico ou no encéfalo. Pode ser permanente ou pasaxeira.

Coeficiente introducido polo farmacéutico alsaciano León Ambard que permite establecer unha relación entre a cantidade de urea no sangue dun paciente e a eliminada polos ouriños. O seu valor diagnóstico foi moi discutido.

Tipo de articulación, de movementos limitados, que une as superficies óseas por medio de discos de fibrocartilaxe, como as vertebrais, a sínfise púbica e outras.

Ausencia ou deficiencia da secreción de suor.

Trastornos do sistema vasomotor (anxiospasmo, anxioparálise) motivados por causas psíquicas, especialmente de tipo emocional.

Membrana fibrosa, resistente, que cobre os músculos e mantén unidos os seus feixes de fibras (aponeurose de envoltura) ao mesmo tempo que os une aos órganos que funcionan coa súa contracción (aponeurose de inserción).

Incapacidade de fixar a atención e de concentrarse prolongadamente na mesma tarefa.

Infección causada por arbovirus, transmitida aos vertebrados polos artrópodos.

Desenvolvemento anormal do tecido escleroso nunha parede arteriolar.

Artropatia crónica non inflamatoria constituída principalmente por alteracións destrutivas das cartilaxes e das fibrocartilaxes; osteosclerose subcondral, reacción osteofítica dos bordos articulares, formación de cavidades pseudoquísticas na epífise e fibroesclerose da membrana sinovial e da cápsula. Estas lesións son consideradas de natureza dexenerativa e asimílanse cun tipo de envellecemento articular prematuro. Non se coñecen as súas causas, pero suponse que dependen das características físicas e bioquímicas da cartilaxe articular ou das condicións mecánicas defectuosas ás que está sometida. Localízase especialmente nas articulacións intervertebrais, nas coxofemorais, nos xeonllos, nas articulacións interfalánxicas das mans, na trapezometacarpiana e na metatarsofalánxica do dedo gordo do pé. Aparece, xeralmente, despois dos corenta anos e é máis frecuente no sexo feminino. O síntoma máis importante é a dor provocada polos movementos.

Forma máis importante de arteriosclerose que ten como lesión fundamental o ateroma. Afecta sobre todo aos homes e especialmente a aquelas persoas que presentan unha serie de características denominadas factores de risco: antecedentes familiares de ateromatose prematura, hábito de fumar, hipertensión arterial, obesidade, hiperlipidemia, diabetes mellitus, sedentarismo, ansiedade e sobreesforzo psíquico.

Afección caracterizada por unha secreción abundante de suor que ademais contén substancias fedorentas.